Rozdział 7 - Głosowanie

– Prawa noga wyżej, bo zaraz oberwiesz. Przeciwnik wykorzysta ten minimalny błąd i będzie po tobie – zawołała Agnieszka, obserwując, jak Sonia męczy się w pojedynku z robotem. Po dwóch tygodniach treningów bez problemu zauważyła, że dziewczynka jest zwinniejsza, szybsza i bardziej wytrzymała, niż wskazywała na to jej drobna budowa ciała. Z wypracowaniem siły były problemy, ale to się dało zastąpić techniką, najprostszymi wynalazkami. Musiała wyrobić w dziecku refleks, który byłby w stanie ratować jej życie, a nie coś, co wystarczy podstawić odpowiednim urządzeniem.

– Sonia, szybciej!

Dziewczynka zaczęła poruszać się w ciut większym tempie niż do tej pory, ale nadal coś ją hamowało. Agnieszka była zdziwiona, ponieważ zazwyczaj nie miała problemu z dotrzymaniem kroku temu robotowi. Dzisiaj była jakby strapiona, myślami odlatywała daleko stąd, a ciało nie potrafiło utrzymać skupienia bez nadzoru umysłu. Miało być zupełnie na odwrót.

– Uważaj!

Dziesięciolatka nie zauważyła ruchu robota. Upadła na ziemię po tym, jak ten uderzył ją prosto w brzuch. Przewodnicząca sektora Szóstego wyłączyła urządzenie i podbiegła do dziewczynki. Przyklękła przy niej, pomagając usiąść.

– Ej, nic ci nie jest?

Sonia pokiwała tylko przecząco głową. Trzymając się za brzuch, zaczęła płakać. Agnieszka nie wiedziała, co ma zrobić. Nie sądziła, że ta reakcja wzięła się z bólu, ponieważ ten robot nie miał na tyle siły, żeby zrobić większą krzywdę. Przysunęła się do swojej uczennicy, chcąc spojrzeć jej w oczy. Zauważyła, iż coś jest nie tak. Mierzejewska nie była dzieckiem, które płakało z byle powodu – w końcu wychowywała się wśród agentów Diabła, tam najmłodszym nie pozwalano na okazywanie słabości. Musiało ją coś gnębić.

– Co się dzieje?

Sonia znowu pokiwała delikatnie głową, ale nadal uparcie milczała. W jej załzawionych oczach było widać przerażenie. Odgłosy spazmatycznego oddychania odbijały się echem od ścian sali treningowej, powodując współczucie w tak nieczułym sercu bezwzględnej nauczycielki.

– Przecież wiesz, że mi możesz powiedzieć wszystko. Niezależnie od tego, co to będzie. Ja nikomu nigdy nie zdradzę.

– No bo… - jęknęła dziewczynka po dłuższej chwili niezręcznej ciszy, oplatając kolana swoimi wątłymi rękami. Przewodnicząca sektora Szóstego cierpliwie czekała, aż zacznie mówić. – To wszystko jest takie skomplikowane.

– Co jest skomplikowane? Przecież nie zajęcia.

– Nie, nie mówię o treningach.
– Więc… - zamruczała Agnieszka, chcąc wymusić na niej, aby zaczęła mówić. Sonia odetchnęła głęboko.

– Diabeł powiedział Damianowi, że jak nie zdobędzie dla niego kilku informacji, zabije mnie i naszych rodziców. On się starał zrobić to bez żadnych szkód. Raz włamał się nawet do waszych systemów, ale Zarząd ma bardzo dobre zabezpieczenia. Weronika, Adrian i Tomek powiedzieli, że mu pomogą. Od zawsze się przyjaźnili. Tomek chciał wkraść się do agencji, jednak po wstępnym rozeznaniu okazało się, iż to praktycznie niemożliwe. Dlatego postanowili dostać się w łaski Zarządu. Diabeł wskazał im informacje, które mogą zdradzić ISAYSS, a jemu nie zaszkodzą, część zmodyfikował. Nadal wszystko brzmiało jednak wiarygodnie. Teraz agencja ma wielki problem, bo plan Diabła jest całkowicie inny niż ten, który otrzymaliście. Inny, ale gorszy. To, co zdradził wam Damian, jest niczym. To jego stary plan, przed modyfikacjami. Zanim udało mu się dokończyć ostatni sterownik…

Dziewczynka mówiła tak szybko, że Agnieszka z trudem wyłapywała poszczególne informacje. Zrozumiała jednak, co Mierzejewska próbuje jej przekazać – to są zdrajcy, ale nie do końca Diabła – ich. Podwójni szpiedzy, perfekcyjnie zamaskowani przed Zarządem nieprawdziwymi informacjami, które nie miały żadnego znaczenia.

– Czekaj, czekaj, czekaj – przerwała jej Aga, kładąc palec na bladoróżowych ustach dziecka. – Co dokładnie kazał przekazać Diabeł?

– Ty nie wiesz?

– Jest pewna różnica pomiędzy prawdą, tym co kazał przekazać, a tym co przekazali.

– No bo… Tak naprawdę, wcale nie chodzi o ten pocisk.

– Jaki pocisk? – spytała Agnieszka, krzywiąc się lekko. Nie wiedziała o tych najtajniejszych informacjach. Nikt nie wiedział. Zarząd planował zwołać szczegółowe spotkanie dopiero pod koniec lipca, kiedy wszystko miało się unormować, jednak Kuba zdradził jej wcześniej, że wcale nie zamierzają przekazać im wszystkiego. Chłopak był pewny, iż obawiają się wypuszczenia w środowisko agentów niektórych wiadomości, aby nie zostały wykorzystane przeciwko władzy. Po części rozumiała zachowanie ludzi w Zarządzie. Na ich miejscu pewnie też obawiałaby się reakcji niezadowolonych podwładnych. Jednak z drugiej strony, zostawianie ich w niepewności było głupotą. Większość potrafiła sama zdobyć informacje i niekoniecznie potrzebowali do tego zgody Zarządu.

Sonia Mierzejewska odetchnęła głęboko, chcąc się uspokoić. Była zdenerwowana. Ślepe zaufanie Agnieszce nie należało do dobrego wyboru, ale teraz nie miała już innego wyjścia. Łudziła się, iż dziewczyna im pomoże.

– A więc… Diabeł kazał im przekazać Zarządowi, że ukończył pewien pocisk. Broń ta miała mieć swój własny inteligentny system, który znajdowałby się w wszczepionym genie w samym Diable….

– Diabeł jest mutantem, więc nie miałby z tym problemu.

– Tak, dokładnie. W ten sposób byłby w stanie kontrolować nie jedną, ale wiele takich maszyn, które po kolei niszczyłyby świat. Siła rażenia rakiety miała być kilkadziesiąt razy większa niż bomba atomowa.

– Zrujnowałby Ziemię – dopowiedziała sobie Agnieszka, na co Sonia pokiwała delikatnie głową.

– To fałszywe informacje. W rzeczywistości Diabeł stworzył armię maszyn, robotów, które jest w stanie kontrolować przez zaprojektowany wcześniej procesor. Caluteńki, ogromny system. Emituje on niesamowitą moc, przez co potrafi zapanować nad każdym olbrzymem, niezależnie od tego, na jakim kontynencie się on znajduje. Ten wstrząs elektromagnetyczny pojawił się w momencie uruchomienia systemu. ISAYSS wmówili, że jeden z pocisków został wystrzelony na Antarktydzie, aby sprawdzić, czy działa. Z racji tego, iż Diabeł był wtedy w Polsce, bez problemu uwierzyli w tę bajeczkę, bo wstrząs pochodził nie od samej rakiety, ale jej centrum kontroli.

Agnieszka była pod wrażeniem. Trudno było jej przyznać, że sposób, w jaki owinęli sobie Zarząd wokół palca, był perfekcyjny, bez żadnych minusów, wyrachowany i schludny. Chociaż właściwie… Minusy były, dokładnie cztery. Miały nawet imiona. W jej głowie zaczął powstawać plan, który mógł zostać przez nią zrealizowany. Kluczem do wszystkiego byli zdrajcy. Znali wszystkie wersje, wszystkie szczegóły. Sonia należała do osób rewelacyjnie poinformowanych – Agnieszka była pewna, że to przez jej starszego brata – ale  nie pracujących.

– Dlaczego to twój brat miał zdobyć dla Diabła jakieś informacje? Jakie informacje?

– Należy do jego najbliższych ludzi. Zresztą, to Damian stworzył ten procesor i pomógł ze sterownikiem…

– Ze sterownikiem? – wyszeptała Agnieszka. – Jak to sterownikiem?

– Przecież powiedziałam już wcześniej. Podobno, dzięki Damianowi, udało mu się go skończyć. Nie wiem, co miał się dowiedzieć. Tego chyba nie jest pewny nikt oprócz samego Damiana. Aczkolwiek, coś nie wyszło. Podczas testu przy uruchomianiu sterownika, okazało się, że nie są w stanie tego zrobić. Diabeł był wściekły. Wtedy właśnie mnie porwał i zaczął szantażować Damiana. O tym, co było dalej, już opowiadałam.

Agnieszka schowała twarz w dłoniach. Dobrze wiedziała, dlaczego nie mogli go uruchomić. Przez całe swoje życie, właściwie, odkąd zrozumiała, jaka odpowiedzialność na nią spadła, bała się, kiedy ktoś nareszcie odkryje, czym są sterowniki. Rafał zawsze jej powtarzał, że nieważne, co się stanie – o tym nie może dowiedzieć się nikt. Nawet Zarząd nie znał wszystkich szczegółów, nie był dobrze poinformowany. Zdawał sobie jednak sprawę, iż od nich zależy istnienie tej planety.

Więc to naprawdę sterownika szukali tamci faceci, którzy cię napadli? Skąd oni w ogóle wiedzieli? Skąd Diabeł wiedział? Przecież zostały ukryte, wszystkie. Nikt nigdy nie dowiedział się, gdzie jest dziewiątka z nich…

– Ósemka.

Słucham?

– Nie rozumiesz? On naprawdę ma sterownik. Musiał go mieć od samego początku, stworzyć po tym, jak reszta została ukryta. Ciągle nad nim pracował. Nie potrafił jednak sam go dokończyć, widocznie miał tylko pojedyncze części, które brał z poprzednich sterowników.

A one zniknęły.

– Właśnie. W takim razie rozumiem, dlaczego Mierzejewski został wplątany w to wszystko. W końcu, skoro pracował nad sterownikiem, wie, jakie jest zagrożenie. Diabeł w ten sposób nie musi werbować innych agentów, wystarczy mu ten jebany zdrajca.

Sonia powiedziała…

– Że nie mogli go uruchomić. Oczywiście, że nie mogli, przecież to wiesz. Dlatego właśnie szukali mnie. Diabeł zawsze wiedział o tym, iż to ja mam jeden z dziesięciu.

Co teraz?

– Agnieszka?

Uniosła głowę i zobaczyła, że Sonia uważnie się jej przypatruje.

– Posłuchaj mnie – zaczęła, kiedy ochłonęła po natłoku informacji. – Niezależnie od tego, co się wydarzy, nigdy, ale to przenigdy, nie możesz nikomu powiedzieć o tym, jaka jest prawda, rozumiesz? Nikt nie powinien znać tych szczegółów, to zbyt niebezpieczne.

Dziewczynka pokiwała delikatnie głową.

– Pomóż mi, pomóż nam. Diabeł się ciebie boi. Masz cały ISAYSS pod sobą, potrafisz go pokonać. Jeśli Damian czegoś nie zrobi, on nas pozabija. A my tego nie chcieliśmy, nie mieliśmy wyboru...

– Cii – wyszeptała Agnieszka, przytulając do siebie roztrzęsione dziecko. Dziewczynka znowu zaczęła płakać, mocząc przy okazji koszulkę przewodniczącej sektora Szóstego, ale Lasowska jakby tego nie zauważała. Wpatrywała się tępo w jeden punkt na ścianie, próbując ułożyć sobie wszystko w głowie. Znała ryzyko. Jeżeli cokolwiek poszłoby nie tak, Lucyfer zabiłby nie tylko Sonię – Damian zginąłby razem z nią. Nie mogła pozwolić na to, aby stracić jedyną osobę związaną ze sterownikiem. Możliwe, że Mierzejewski nie był mu już potrzebny, a jego życie stało się kwestią przypadku. Dla niej natomiast, w takich okolicznościach, żywot tego chłopaka był najważniejszą rzeczą z możliwych.

– Obiecuję Ci, że nikomu nic się nie stanie. Nie pozwolę, żeby Diabeł wam cokolwiek zrobił, rozumiesz?

Usłyszała tylko przytłumione yhy.

Niezależnie od tego, jak bardzo Damiana Mierzejewskiego nienawidzisz, potrzebujesz go. Nie możesz pozwolić, aby zginął.

Po raz pierwszy z życiu zrozumiała, że ten irytujący głosik w jej głowie ma całkowitą rację.

Elegancko ubrana, wysoka kobieta przechadzała się tam i z powrotem przed długim stołem, za którym zasiadali inni przedstawiciele Zarządu. Odgłos stykających się z podłożem obcasów wyprowadzał mówiącego Stefka z równowagi, ale ona zdawała się tego nie zauważać. Wodziła spojrzeniem po obecnych na specjalnym zebraniu agentach, próbując dowiedzieć się czegokolwiek z ich twarzy. Nie było to łatwe zadanie, ponieważ idealnie wytrenowani szpiedzy rewelacyjnie kontrolowali swoje emocje. Musiała przyznać, iż w tym zakresie szkoleń polski wydział nie miał sobie równych.

– Przepraszam bardzo, że ci przeszkodzę – powiedziała, zatrzymując się przed czwórką zdrajców Diabła. Nie odwróciła się do swojego rozmówcy, który w tym momencie widział jedynie jej plecy. – Adnotacja o zawieszonej karze śmierci została dodana przez was, a nie Zarząd, więc tego nie można uznać jako dowód w głosowaniu.

– Świetnie zdaję sobie z tego sprawę, ale nie bez powodu ta adnotacja została tam dodana – odparł spokojnie Stefek. Małgorzata Koszycka odwróciła się w jego stronę.

– Jaki był ten powód?

Wytrzymał spojrzenie kobiety. Nie rozumiał jednak, jak można być aż tak ślepym, żeby niczego nie zauważyć. Diabeł robił marionetki z instytucji, które jako jedyne były w stanie go zatrzymać. Na afrykańskich pustyniach trenował swoją armię przestępców, w Himalajach ukrywał zakłady produkujące najnowocześniejszą broń świata, a oni nic z tym wszystkim nie robili. Gdyby Zarząd przestał dbać o swoje interesy, już dawno pozbyliby się każdej z niebezpiecznych inwestycji Lucyfera i na świecie byłoby o wiele spokojniej. Ale nie, przecież Zarząd przestałby tyle zarabiać. Przypadkiem zniszczyłoby się letnie rezydencje w Tajlandii czy na Karaibach, a przecież dom mający mniej niż pięćset metrów kwadratowych był upokorzeniem. Stefka przerażało to, jak bardzo zależy im na pieniądzach. Potrafili poświęcić wszystko dla kolejnego miliona.

Nosiek nie odpowiadał. Nie był pewny, ile informacji powinien przekazać. Dzieci Lucyfera na pewno wiedziały, że będą musiały się bronić, kłamać, tłumaczyć swoje zamiary cholerną troską o dobro świata…

– Przepraszam szanowny Zarząd za spóźnienie, ale mamusia do mnie zadzwoniła.

Agnieszka, nie zwracając uwagi na zniesmaczone miny członków Zarządu, trzasnęła z całej siły drzwiami i skierowała się w stronę długiego stolika, przy którym siedział Kuba, a Stefek stał, próbując wymyśleć w miarę krótką, aczkolwiek treściwą odpowiedź na zadane wcześniej pytanie. Rozsiadła się wygodnie na krześle i wyłożyła nogi na stół.

– Nie jesteś u siebie w domu – warknął jeden z członków Zarządu na widok aroganckiego gestu dziewczyny. Ta uśmiechnęła się kpiąco.

– Fakt, jestem na spotkaniu z Zarządem. Dla mebli w domu mam większy szacunek niż dla was.

-–Możemy kontynuować? – mruknął Robert, nie czekając na kolejną reprymendę.

– Tak, jasne, czy ja wam w czymś przeszkadzam? – spytała Agnieszka, szturchając lekko łokciem Stefka, żeby mówił.

– Ach, tak – mruknął chłopak, patrząc ponownie na Małgorzatę Koszycką. – Włamaliśmy się do ukrytej bazy danych Diabła. Według informacji tam zawartych, nikt z tej czwórki nie został skazany na śmierć, nikogo nie zdradzili, a aktualnie przebywają na misji.

Robert uniósł głowę i spojrzał z zaskoczeniem na przewodniczącego sektora Trzynastego. Nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Wiedział, że mogą dociekać prawdy, ale nie, iż dojdą do niej tak szybko. Wśród członków Zarządu dało się zauważyć małe poruszenie. Zaczęli szeptać między sobą, wymieniając się uwagami.

– Chcesz nam powiedzieć – zaszczebiotała Koszycka – że popełniliśmy błąd, przyjmując ich do agencji?

Agnieszka westchnęła ze zrezygnowaniem.

– Nie, Stefek chce przez to powiedzieć, że miał wczoraj za słoną zupę na obiad – mruknęła na tyle głośno, żeby kobieta usłyszała. Popatrzyła na nią z dezaprobatą, jednak nic nie odpowiedziała. Stefek nie był pewny, czy ta nagła cisza, która zapadła na sali, przerywana jedynie cichymi szeptami rozmawiających ze sobą członków Zarządu, miała świadczyć o zainteresowaniu tej bandy idiotów.

– Panie Nosiek – zaczął starszy mężczyzna, siedzący po lewej stronie Roberta. – Nie możemy bez żadnych dowodów uwierzyć we wszystko, co będziecie mówić…

– Mamy dowody – wtrącił się Kuba, wstając z krzesła i podchodząc do stolika Zarządu. W jego dłoni znajdowały się akta ściągnięte z tajnego dysku Lucyfera. Kiedy podał je zaskoczonemu mężczyźnie i wrócił na swoje miejsce, Agnieszka postanowiła się wtrącić.

– Czy nareszcie możemy się dowiedzieć, jakie informacje uzyskał Zarząd od tej zdradzieckiej czwórki?

Wszystkie spojrzenia skierowały się w jej stronę. Niezbyt przejęta tym, że znowu jest w centrum uwagi, wskazała palcem na Weronikę.

– Od niej – dodała, uśmiechając się sztucznie.

Czarnowłosa dziewczyna patrzyła niepewnie to na nią, to na Roberta, to na resztę Zarządu, nie wiedząc, co ma robić. Nie spodziewała się takiego obrotu sprawy. Przecież nie było żadnych problemów. Dlaczego teraz jakiekolwiek się pojawiły? I te akta… Mężczyzna, który otrzymał je od przewodniczącego sektora Dwunastego, wyglądał, jakby poważnie się nad czymś zastanawiał. W momencie, kiedy Robert wyrwał mu je z ręki i sam zaczął czytać, Weronika wstała.

– Jeśli mogę…

Modliła się w duchu, żeby ktoś jej zabronił. Jednak wiedziała, że tak nie będzie. Pomimo upłynięcia prawie trzech tygodni od zdradzenia wszystkich informacji Zarządowi, nawet przewodnicząca sektora Szóstego nie dostała każdej. Jedynie małe, nic nie znaczące wzmianki o rzeczach, które były jej świetnie znane. Teraz miała się wydać cała reszta.

– Tak, oczywiście – odparł Robert, odkładając na bok plik kartek i patrząc na dziewczynę. Z jego twarzy nie dało się wyczytać nic.

Weronika odetchnęła.

– Od dłuższego czasu Diabeł, to znaczy ludzie Diabła, pracują nad bardzo zaawansowanym technicznie systemem. Na początku nikt nie wiedział po co. Dostali tylko plany i rozkaz wykonania konstrukcji, która była na nich widoczna. Po dokończeniu samej obudowy okazało się, że energia emitowana przez cały labirynt prądu, rozbijanych w poszczególnych wnętrzach atomów oraz specjalnie dobranych pierwiastków znacznie przewyższa jakiekolwiek normy. Nikt nie spodziewał się aż tak potężnej mocy. Gdyby nie była kontrolowana, zniszczyłaby pół Azji przy samym uruchomieniu. Siła rażenia jest kilkaset razy większa niż przy najbardziej niebezpiecznej bombie będącej w posiadaniu Obrony Narodowej Stanów Zjednoczonych…

– Starczy – powiedziała Agnieszka, na co Weronika zamilkła. Przewodnicząca sektora Szóstego wstała i, omijając stolik, stanęła pomiędzy nim a tym, przy którym zasiadała czwórka zdrajców.

– Chciałaś znać te informacje, więc daj jej dokończyć… - zaczęła Koszycka, ale dziewczyna przerwała jej słowotok jednym machnięciem ręki. Nikt nie chciał przerywać powstałej ciszy. Wszyscy wpatrywali się w Agnieszkę, nie wiedząc, o co tak naprawdę chodzi.

Urządzenie o nieprawdopodobnej mocy, które zniszczyłoby Azję. O wiele silniejsze niż bomba atomowa. Nie do końca chyba to Diabeł chciał przekazać ISAYSS, prawda?

– Nie powiedzieli Zarządowi tego, co mieli. Zdradzili znacznie więcej informacji, a Diabeł nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Im naprawdę zależy na tym, aby ISAYSS ochroniło ich przed tym gnojem.

To, co powiedziała ci Sonia oraz to, czego właśnie się dowiedziałaś… To ci wystarcza, prawda? Widzę, iż  zrozumiałaś.

– Powiedzmy, że wszystko układa się idealnie.

– Co napędza system?

– Napędza? – spytała Weronika, całkowicie zbita z tropu.

– To nie było pytanie do ciebie. On jest fizykiem – dodała, wskazując kiwnięciem głowy na Damiana. Chłopak wydawał się zaskoczony tym pytaniem. Do momentu, w którym zrozumiał. W jego głowie pojawiła się jedna myśl: ona wie. To wystarczyło, żeby w zielonych oczach, zamiast pewności siebie i powierzchownego zdziwienia, pojawił się smutek oraz zrezygnowanie.

– Halo, nie słyszałeś pytania? Mam powtórzyć? – zaszczebiotała słodko dziewczyna, splatając ręce na wysokości klatki piersiowej. Chłopak jednak milczał.

Agnieszka niebezpiecznie zazgrzytała zębami. Zaczynała się irytować.

Naprawdę rozumiała, dlaczego to zrobili. Sama była w stanie wytrzymać wszystko, znieść każdy ból, ale nie ten, który pojawiał się, gdy cierpiała jej najbliższa rodzina. Na ich miejscu zrobiłaby dokładnie to samo. Jednak, żeby dotrzymać obietnicy danej Sonii, musiała jakoś wydobyć z nich kilka informacji przy Zarządzie. Ta banda ciołków potrzebowała zrozumieć, że jest wiele więcej rzeczy, o których muszą wiedzieć, aby wyrwać się spod szponów Diabła. Nie mogła powiedzieć im tego sama, ponieważ po prostu by jej nie uwierzyli. Szczególnie, iż nienawidziła Lucyfera i jego ludzi.

– To będzie pytanie czysto profilaktyczne, ale naprawdę muszę: ta wielka moc, którą dysponuje zbudowany przez Diabła system, ma źródło w jego wnętrzu czy może właściwa siła pochodzi z zewnątrz? Z jakiejś bardzo blisko powiązanej energii, na przykład.

– Co sugerujesz? – spytała Małgorzata Koszycka, wymieniając porozumiewawcze spojrzenia z poszczególnymi członkami Zarządu. Tylko Robert nadal wpatrywał się w swoją agentkę, nie racząc kobiety jakimkolwiek zainteresowaniem. Natomiast Agnieszka miała w dupie powstałe zamieszanie. Wpatrywała się w Damiana, który powoli, bardzo powoli, ledwo dostrzegalnie, skinął twierdząco głową. Tyle jej wystarczyło.

– Sugeruję, iż powinniście spiąć swoje szanowne cztery litery i zacząć cokolwiek robić. Macie informacje, których nigdy byście bez nich nie zdobyli. Wiecie, że Diabeł planuje atak. Wiecie, że ten wstrząs elektromagnetyczny to jego sprawka. Wiecie, że pochodzi ze zbudowanego przez Diabła systemu. Wiecie nawet, że jest gdzieś w Polsce. Jeżeli niczego nie zaczniecie robić, moi agenci przestaną przejmować się waszymi rozkazami, będą działać wyłącznie pod moją komendą. Stracicie cały polski wydział, który będzie robił to, co uważa za słuszne, a nie to, co zabezpieczy wasze pieprzone interesy.

– Hamuj się ze słowami – warknęła Koszycka.

– Nie, to wy hamujcie się w waszymi pierdolonymi zachciankami.

– A co z nimi? – wtrącił Kuba, wskazując na czwórkę Dzieci Lucyfera. Agnieszka przeniosła spojrzenie na nadal stojącą Weronikę. Gdy natknęła się na jej wzrok, wiedziała, co powinna zrobić.

– Zostają w agencji – powiedziała, na co dało się usłyszeć okrzyki zaskoczenia wśród członków Zarządu. – Potrzeba mi ludzi, którzy pracowali dla Diabła.

– Zostają?

Agnieszka spuściła głowę, chcąc uniknąć spojrzenia zdziwionego Roberta.

– Przecież... To ty chciałaś drugiego głosowania, tak? – spytała brązowowłosa kobieta z Zarządu, kręcąc delikatnie głową. – Ulegliśmy z racji tego, że miałaś przedstawić dowody. A teraz, tak po prostu, zgadzasz się z poprzednią decyzją?
      Przewodnicząca sektora Szóstego uniosła wzrok, mierząc członkinię Zarządu morderczym spojrzeniem.
– Tak, właśnie. Miałam wtedy okres. Różne dziwne rzeczy krążyły po mojej głowie. Nazwijmy to napięciem miesiączkowym.

Zaraz po wyjściu z pomieszczenia, zamiast dotrzymać towarzystwa wściekłym na nią kolegom, ruszyła w całkowicie innym kierunku, za osobą, której teraz potrzebowała. Kiedy nareszcie został sam, zaraz przed wejściem do pracowni fizycznej, złapała go za materiał koszulki i pociągnęła delikatnie tak, żeby móc powiedzieć mu do ucha kilka warunków ugody.

– Chcę mieć wszystkie informacje o tym systemie. Nie wiem, jak to zrobisz, ale je zdobędziesz.

Damian był zaskoczony. Nie słyszał, iż ktoś za nim idzie. Pokiwał jednak głową, rozumiejąc, o co chodzi.

– Justyna Chmielewska z sektora chemicznego, Ósmego tak dla uściślenia, ma gotowe dwadzieścia dawek antidotum na tego waszego wirusa. Przekonać nie było łatwo, więc przynajmniej po części doceńcie. Będzie robiła odtrutki do momentu, w którym uda jej stworzyć substancję całkowicie usuwającą to syntetyczne gówno z organizmu. Pytając o dyżury, tłumacz się, że pracujesz z nią nad płynem do robotów statystycznych. Ona wie, wszystko już jej powiedziałam…

– Dlaczego? – spytał chłopak. W jego głosie dało się słyszeć zaskoczenie, ale też ulgę zarazem. Dziewczyna zawahała się. Na czym jej właściwie zależało? Ach, tak, na zniszczeniu Diabła, jak mogłam zapomnieć.

– Chciałabym cię jednak ostrzec – powiedziała, nie odpowiadając na poprzednie pytanie. – Nie waż się nigdy więcej spotkać z Diabłem bez mojego pozwolenia. Jesteście na misji, ciągle kontrolowani przez ISAYSS, odtrutkę macie, więc już nie potrzebujecie tego chuja. Zrób coś, co mu pomoże, a nie tylko pozwolę, żeby wasi rodzice poumierali.

– Pozabijasz nas? – zapytał spokojnie, na co Agnieszka zaśmiała się cicho.

– Ba, zdradzę nad czym pracowałeś z Diabłem – wyszeptała do jego ucha. Miała wrażenie, że Damian zamarł, słysząc to. – Uwierz mi skarbie, nie macie dużego pola manewru. Teraz pracujecie dla mnie. Nie dla Zarządu czy Diabła. Wykonujecie moje rozkazy, zdobywacie informacje. Nie będę was torturować, nie martw się. Jeśli pomożesz mi powstrzymać swojego byłego pracodawcę, już nigdy nie będziesz się musiał martwić o życie swojej rodziny. To mogę zagwarantować. Rozumiemy się?

Odsunęła się od niego.

– Tak, rozumiemy się.

Uśmiechnęła się delikatnie. Nie chciała niczego więcej. Odwróciła się na pięcie i ruszyła z powrotem. W pewnym momencie jednak przypomniała sobie o jeszcze jednej rzeczy.

– A właśnie, Mierzejewski – zawołała. Chłopak spojrzał na nią. – Podziękuj siostrze za bycie tak cudownie szczerą ze swoją nową nauczycielką.

*****

To, co jest pochyłą czcionką, to rozmowy z jej irytującym głosikiem. Pojawiać się będą praktycznie w każdym rozdziale, więc nie bądźcie zdziwieni. Bez myślnika jest zawsze wypowiedź głosika, z myślnikiem – Agnieszki. Ona jest normalna, to nie to, że słyszy jakieś głosy. W ten sposób, za pomocą rozmów z tym irytującym czymś, naturalniej wychodzą myśli dziewczyny.

Pojawiły się sterowniki… Celowo nie wytłumaczyłam, o co chodzi. Dlaczego? Dlatego, że to wokół sterowników będzie kręciła się teoretycznie cała fabuła opowiadania. I tak ta informacja to dużo, więc nie pytajcie… Co jakiś czas będą zdradzane dodatkowe informacje o sterownikach, powodzie, dlaczego są takie ważne, dlaczego Diabeł tak strasznie ich potrzebuje, dlaczego Damian pomagał je stworzyć, dlaczego Agnieszka ma jeden z nich… Wszystko w swoim czasie ;)

Pozdrawiam <3

Zmian drastycznych nie ma, dodane jest kilka fragmentów, żeby zwiększyć liczbę opisów w tym rozdziale (których było trochę mało). Fabularnie nic się nie zmieniło, chociaż wstawiłam troszeczkę więcej informacji o sterownikach.