Rozdział 13 - Rozmowa

Od powrotu Damiana, Tomka oraz Dominiki z próbką minęło trzy dni. Stefek był zachwycony, kiedy zobaczył wypełniony pojemnik i przeprosił za swoje wcześniejsze wątpliwości dotyczące udziału całej trójki w misji. Sektor Dwunasty i Ósmy zaczęły rozpracowywać skład substancji jeszcze tego samego dnia, a Robert osobiście pochwalił grupę za świetnie wykonane zadanie. Przypadkowi agenci poklepywali ich po plecach, gratulując odwagi. Mierzejewski miał wrażenie, że wiele osób zmieniło podejście do niego oraz reszty zdrajców Diabła właśnie przez tę sytuację. Teraz zauważał to, co Szef Polskiego Wydziału powiedział mu kiedyś w rozmowie – im wystarczyła jedna rzecz, jedna misja zlecona przez samą Lasowską, jeden moment, w którym udowodnili, iż pracują dla ISAYSS. Pokazali w ten sposób, jak bardzo zależy im na uczciwej służbie agencji. Damian chciał przede wszystkich podziękować Agnieszce, jednak nie widział jej od swojego powrotu. Kuzynka dziewczyny – Anita – powiedziała mu, że Przewodnicząca Szóstki jest w Siedzibie Głównej i wróci, jak załatwi z Juliette jakąś pilną sprawę. Czuł się niepewnie. Nie do końca miał ochotę wiedzieć, czego dotyczył ten interes.

Pod nieobecność swojej nauczycielki trenował go Przewodniczący Sektora Jedenastego. Dziewiętnastoletni Grzesiek znał się na tym, co robił. Chociaż Mierzejewski nie darzył starszego kolegi jakąś szczególną sympatią, gdyż jego arogancja i chamskość strasznie go drażniły, to dobrze mu się ćwiczyło w takim towarzystwie. Nawet on miał mniej brutalne metody od Agnieszki.

– Uznaj to za zaszczyt, za miesiąc kończę tutaj służbę i jesteś ostatnią osobą, którą trenuję – powiedział mu, kiedy pierwszego dnia przyszedł o ustalonej godzinie do sali. Damian traktował te spotkania jako idealną okazję do znalezienia odpowiedzi na niektóre swoje pytania, bowiem Grzesiek nie myślał o tym, o czym mówił – walił prosto z mostu, czasami kompletnie nie zastanawiając się, czy powinien. Najbardziej zależało mu na informacjach dotyczących Agnieszki. Wiedział, że byłaby wściekła, ale Grzesiek Kawajko go nie zawiódł – tylu rzeczy nie dowiedziałby się od niej nigdy.

– Chyba za sobą nie przepadacie – stwierdził Damian, kiedy kolega skończył opowiadać o relacjach pomiędzy nimi. Opierały się one przede wszystkim na ciągłych kłótniach, chamskich docinkach i braku porozumienia. Były to dosyć trudne warunki pracy.

Ten skrzywił się tylko nieznacznie.

– To nie o to chodzi. Szanuję Agnieszkę, podziwiam jej umiejętności, ale jakbym rzadziej od niej obrywał za nic, to pewnie bym ją lubił. Albo inaczej – gdybym raz na jakiś czas podarował sobie kłótnie z nią, nie trafiałbym do skrzydła lekarskiego tak często.

Mierzejewski uśmiechnął się lekko na te słowa. Wyobrażenie podobnej sytuacji nie było szczególnie trudne. Przypomniał sobie moment, kiedy trafił tam pod opiekę lekarzy po pierwszym pojedynku z Przewodniczącą Sektora Szóstego. Prawie złamała mu wtedy rękę. Pielęgniarka nie wyglądała jednak na szczególnie zaskoczoną, gdy wyznał, iż to Agnieszka go zraniła. Wręcz przeciwnie – pokiwała ze zrozumieniem głową; usłyszał, że wcale się nie dziwi.

Teraz stał przed drzwiami do gabinetu dziewczyny, nie wiedząc, czy dobrze robi. Jeszcze kilka godzin wcześniej był zdeterminowany, aby pójść do niej i szczerze porozmawiać. Kiedy tylko dowiedział się, że wróciła z Siedziby Głównej, zadecydował, iż nie może dłużej czekać. Nie mógł dla niej pracować, jeśli tak wielu kluczowych rzeczy nie wiedział, a odpowiedzi na pytania jak nie było, tak nie ma. Aczkolwiek teraz, gdy stał przed tymi czarnymi drzwiami, cała jego pewność siebie zniknęła. Wahał się.

Wziął głęboki wdech i zapukał.

Przez dłuższy czas nic się nie działo. Damian zaczął zastanawiać się, czy przypadkiem jej nie obudził, ale wtedy mu otworzyła.

– Właź – powiedziała cicho Agnieszka, patrząc na niego z zainteresowaniem. Odwróciła się na pięcie i podążyła w stronę jednej z kanap na środku pomieszczenia.

Gabinet dziewczyny nie przypominał innych sal w ISAYSS. Większość z nich odzwierciedlała w pewien sposób zainteresowania agenta lub funkcję, którą pełnił. Natomiast tutaj widział normalny pokój. Wydawał się bardzo przestronny, co zawdzięczał podłodze z jasnego drewna oraz śnieżnobiałym ścianom. Jedynie ta naprzeciwko wejścia wyglądała, jakby była przeszklona. Chociaż Damian wiedział, że w rzeczywistości to tylko multimedialne ekrany, które przedstawiały przeróżne widoki za oknami – i tak robiło wrażenie. Pośrodku pomieszczenia znajdował się okrągły stolik, a dookoła niego ustawiono parę dużych sof. Nic więcej. Po lewej stronie dostrzegł czarne drzwi, zapewne do sypialni. Pokój sprawiał wrażenie surowego, zimnego, niedostępnego – zupełnie jak Agnieszka. Dopiero po chwili zauważył tajemnicze wzorki na ścianach...

– To wbudowane systemy komputerowe – powiedziała dziewczyna, widząc, iż Damian z zainteresowaniem przygląda się ledwie widocznym, szarym liniom.

– Po co?

– Do różnych rzeczy – odparła Lasowska, wskazując głową miejsce naprzeciwko siebie. – Siadaj.

Zabrzmiało to jak rozkaz, a chłopak wyjątkowo nie miał ochoty się sprzeciwiać.

– Coś się stało?

Odetchnął głęboko. Przypominał sobie wszystkie pytania, które od samego początku współpracy z dziewczyną pojawiały się w jego głowie i próbował je jakoś uporządkować. Na szczęście Aga cierpliwie czekała, aż zacznie mówić. Nie wyglądała, jakby miała zły humor, więc uznał to za dobry znak.

– Potrzebuję odpowiedzi na parę pytań. Nie mogę z tobą współpracować, jeśli nie wiem kompletnie nic o tym, co dokładnie robisz i dlaczego. Jestem ci wdzięczny za to, że ratujesz życie mojej rodzinie i przyjaciołom, ale nie będę pracował w ciemno.

Agnieszka milczała. Obserwowała chłopaka, nie spuszczając z niego oczu nawet na sekundę. Powoli przetwarzała w myślach jego słowa. Była zadowolona. Odważył się przybyć i zażądać informacji – niewielu potrafiłoby zebrać się na coś podobnego. Ludzie zazwyczaj nie pytali ją o nic. Wykonywali polecenia, ale nie dociekali przyczyn, intencji. Damian nie bał się przyjść, chociaż nie miał bladego pojęcia, jak by zareagowała. Nie chciała utrzymywać go w niewiedzy. Potrzebowała jego zaufania, aby bez przeszkód móc chronić rodzinę Mierzejewskiego.

– Dobrze – odparła w końcu. Damian spojrzał na nią. Był w szoku.

– Dobrze? Czyli... – urwał, rozumiejąc, że się zgodziła. Nareszcie miał się dowiedzieć tylu ważnych rzeczy. – Odpowiesz na moje pytania?

Uśmiechnęła się delikatnie. Śliczna jest, kiedy się uśmiecha, pomyślał sobie.

– Tak, Damian. Odpowiem na twoje pytania. Myślałeś, że się nie zgodzę, prawda? – Przekrzywiła lekko głowę. Wyglądała na zainteresowaną i rozbawioną jednocześnie.

– Byłem pewny – mruknął.

– Cóż, pozory mylą, panie Mierzejewski – powiedziała powoli, cały czas obserwując chłopaka. – Nie masz o mnie raczej pochlebnego zdania. Chociaż, kto ma?

– Ludzie się ciebie boją.

– Wiem. I dobrze. Wolę wzbudzać strach niż sympatię.

– A szacunek? – zapytał Damian, patrząc na nią. Poczuł się pewniej, nie do końca jednak wiedząc, dlaczego. Jej dobry humor go odprężał, nie musiał martwić się, że coś mu zrobi, a ten fakt już pomagał uspokojeniu niepewnego umysłu.

– Szacunek zazwyczaj idzie w parze ze strachem. Nie zawsze, ale nie oczekuję od ludzi tego, aby mnie nim darzyli. Nie potrzebuję go. Zanim zadasz pierwsze pytanie – powiedziała nagle dziewczyna, biorąc do ręki kosmyk swoich włosów i zawijając go dookoła palca – ja mam jedno do ciebie. Właściwie to nawet dwa.

– Ekhm, okej? – mruknął chłopak.

– Po pierwsze: jak plecy? Słyszałam, że przy łapaniu zielonego gówna oberwałeś.

Mierzejewski nie ukrywał zaskoczenia. Nie spodziewał się pytań o stan jego zdrowia. Faktycznie, nie czuł się szczególnie komfortowo z porządnym oparzeniem na wysokości łopatek, ale to jednak nie było nic groźnego. Lekarz zniwelował skutki do minimum zaraz po powrocie do agencji. Nie przeszkadzało mu to w funkcjonowaniu.

– Dobrze, to tylko oparzenie.

– Mogłabym je później zobaczyć? – spytała dziewczyna, a widząc jeszcze większe zaskoczenie w zielonych oczach chłopaka, postanowiła się wytłumaczyć. – Widzisz, nie byłam u Juliette bez powodu. Kiedy tylko dowiedziała się, że wysłałam ciebie, Tomka i Dominikę po próbkę promienia, natychmiast mnie do siebie wezwała. Pokazała mi zdjęcia ran, które powstają po uderzeniu inną substancją. Spowodowała one spustoszenie podczas jednej z saharyjskich wojen pomiędzy tajną armią NATO a ludźmi niejakiego Hasum Baduna w 2009 roku*. Na pewno wiesz, o czym mówię – dodała, na co chłopak kiwnął głową. – Juliette jest pewna, że rany powstające po styczności ciała z tamtym czymś i naszym aktualnym problemem są takie same. Dlatego byłabym ci wdzięczna, jakbyś później ją pokazał, a Eldery zeskanowałby oparzenie. Nie chcę jednak, aby ktokolwiek na razie się o tym dowiedział, jasne?

W duchu odetchnął z ulgą. Wcześniej martwił się, czy powód jej nagłego wybycia do Siedziby Głównej nie dotyczył przypadkiem jego. Inna pilna sprawa wyjątkowo go ucieszyła.

– Tak, rozumiem.

– Świetnie. Mam jeszcze drugie pytanie, ale nad nim zastanów się troszeczkę dłużej – zaczęła Agnieszka, wzbudzając w nim zainteresowanie. Podciągnęła nogi na sofę, opierając się o podłokietnik. – Ufasz mi?

Nie spodziewał się tak bezpośredniego pytania o jakikolwiek rodzaj zaufania. Usłyszał wcześniej od Roberta, że nie ma co liczyć na bardziej osobiste wyznania czy przeniesienie spraw Diabła oraz agencji na relacje prywatne. Ćwicząc z nią swoje umiejętności, miał okazję wystarczająco poznać charakter Lasowskiej. Była brutalna, nie przejmowała się uczuciami innych; kiedy coś nie szło po myśli dziewczyny i zaczynała się denerwować, przekonywał się do jej ADHD. Mogła bez mrugnięcia okiem patrzeć, jak umiera człowiek, okrucieństwo dziewczyny przerażało ludzi z nią współpracujących, a bezwzględność była znana na całym świecie. Uwielbiała sprawować nad wszystkim kontrolę i denerwowała się, gdy traciła nad czymś lub nad kimś władzę. To egoistka, podpowiadała mu podświadomość, ale wiedział jedno – dotrzymywała słowa, a pracę i swoje zlecenia traktowała na poważnie. Nie martwił się, że czegoś nie dopilnuje, że coś sama zepsuje, że ktoś ją przechytrzy. I to było w tej całej współpracy najlepsze. Nie potrzebował zbyt długo zastanawiać się nad odpowiedzią.

– Kompletnie cię nie znałem, a przystałem na propozycję. Przestałem pracować dla Diabła na jedno polecenie. Oddałem tak naprawdę życia wszystkich, na których mi zależy w twoje ręce. Naprawdę sądzisz, że mógłbym ci nie ufać?

Agnieszka milczała. Nie potrafił wyczytać z jej twarzy nic. Nie lubił tego, bo nie wiedział, czego może się spodziewać. Przywdziewała maskę totalnej obojętności, a on zaczynał się gubić.

– Cieszy mnie to – powiedziała po chwili. Wyglądała na usatysfakcjonowaną. – Teraz twoje pytania. Ostrzegam jednak, że jeśli jakieś nie będzie dla mnie wygodne, nie odpowiem.

Pokiwał głową na znak, iż rozumie.

– Dlaczego Diabeł cię tak nienawidzi?

Lasowska miała ochotę przewrócić oczami, ale w ostatniej chwili się powstrzymała. Zgodziła się na tę beznadziejną rozmowę, aczkolwiek nie widziała potrzeby mu się zwierzać. Pytania tego typu, które zadawali jej wszyscy, strasznie ją irytowały.

– Wywiad dla niego przeprowadzasz? Jego zapytaj.

– Jestem po prostu ciekawy, jak to wygląda z twojej perspektywy – odparł, drapiąc się delikatnie po brodzie. Akurat w tym temacie nie chciał naciskać, ponieważ wiedział, iż jest to niebezpieczny obszar.

– Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, panie przystojny. Ja już w nim jestem, ale ty możesz uniknąć tego samego losu.

Rozbawiła go ta uwaga.

– To ty wierzysz w piekło?

– Diabeł w końcu istnieje – mruknęła Agnieszka, uśmiechając się po chwili. – Chociaż to trochę dziwne, że nie zawarłam z nim paktu, zważając na mój brak sumienia.

– Może nie jest jeszcze tak źle?

Lasowska spojrzała mu w oczy. Kąciki jej ust opadły lekko, a atmosfera jakby trochę się ochłodziła. Źle Damian, nie wtrącaj się w życie prywatne, mruczała jego podświadomość, ale było już za późno.

– Nie przyszedłeś, żeby tu o mnie rozmawiać. Byłabym ci jednak wdzięczna, jakbyś zajął się tym, co chcesz wiedzieć.

– Wiesz, współpracuję z seryjną morderczynią, wolałbym lepiej cię znać.

– Seryjną morderczynią? – odparła Agnieszka, uśmiechając się drwiąco. – Rozumiem, nie wiesz, czego się możesz po mnie spodziewać. Cóż, nie mam zamiaru cię zabijać, krzywdy jako takiej też postaram ci się nie zrobić. Zadowolony?

– Jako takiej?

– Czasami przestaję panować nad swoimi nerwami i mnie ponosi, przyznaję. Jednak, jeśli nie dopuścisz do sytuacji, w której miałabym je stracić, będzie dobrze.

Nie wyglądał na przekonanego. Agnieszka westchnęła. Potrafił szybko ją zirytować.

– Damian, morduję tylko na zlecenie lub pozbywam się swoich własnych wrogów. Z tego co wiem, ty do nich nie należysz. Gdyby było inaczej, już byś nie żył.

Te słowa go zaskoczyły. Czyli kwestia zabicia drugiego człowieka dla przyjemności nie wchodziła w grę. Słyszał o niej wiele. Wśród ludzi Lucyfera istniały nawet plotki, że widok krwi był dla jej uzależnieniem. Wielu jego agentów widziało, jak morduje, a przynajmniej tak rozpowiadali. Podobno potrafiła skręcić kark, oderwać głowę, każdą inną część ciała... Nie. Damian potrząsnął delikatnie głową. Bez przesady.

– Co? – zamruczała Agnieszka, widząc jego zdezorientowanie.

– Nic, myślałem, które pytanie powinno być następne – skłamał gładko, na co dziewczyna lekko się odprężyła. – Powiedziałaś, że ochronisz moją rodzinę za wszelką cenę, jeśli będzie taka potrzeba... Jaka cena według ciebie jest najwyższa?

– Moja hierarchia wartości troszeczkę różni się od twojej.

– Dlatego właśnie chcę wiedzieć, do czego jesteś w stanie się posunąć.

Co mogła zrobić? Wszystko. Dwie rzeczy traktowała na poważnie: spłacanie swoich długów oraz dotrzymywanie danego słowa. O ile tych pierwszych nie było zbyt wiele, ponieważ nienawidziła, kiedy ktoś robił jej przysługę, a potem musiała pamiętać, że w przyszłości będzie trzeba to oddać, o tyle obietnic pamiętała sporo. Nie wyobrażała sobie jednak takiej sytuacji, gdy kogoś miała zawieść. Nie ten typ człowieka.

Oderwała delikatnie odstającą skórkę koło paznokcia i uniosła głowę.

– Do wszystkiego – odpowiedziała zgodnie z prawdą. Dostrzegła niepokój w oczach agenta. – Damian, na poważnie mówię. W moim odczuciu nie ma czegoś takiego jak granica, której nie można przekroczyć. Zawsze jestem w stanie zrobić coś, co będzie bardziej drastyczne od poprzedniego.

– Nie chcę, żebyś aż tak się angażowała – wyszeptał chłopak.

– Spóźniłeś się. Z takim stwierdzeniem trzeba było przyjść tak z siedem lat wcześniej.

– Morderstwo?

– Jeśli ktoś zagrozi twojej rodzinie – tak. Kolejny trup nie spieprzy mi charakteru i psychiki jeszcze bardziej. One już są wystarczająco spaczone.

Pomimo sytuacji i tematu rozmowy – uśmiechnął się.

– Dlaczego trenujesz Sonię?

– Bo zostałam o to poproszona. Myślałam, że wiesz – powiedziała Agnieszka, mrużąc lekko oczy. Cholera, była zmęczona. Nie miała siły go słuchać, a skoro już zaczęła tę ambitną rozmowę, musiała doprowadzić ją do końca. Gdyby odesłała Damiana teraz z kwitkiem – kompletnie nie dałby jej spokoju.

– Nawet nie wiedziałem, kiedy pojawiła się w agencji. Diabeł ją porwał.

– Słucham? – mruknęła.

– Zabrał ją jakiś czas temu. Miał oddać, gdy przynieśliśmy mu pierwszą dawkę informacji – urwał, czekając na reakcję dziewczyny, jednak ta machnęła tylko ręką, dając znak, żeby mówił dalej. – Zmienił zdanie. Nie przyprowadził jej i powiedział, że dopóki cię nie zabijemy, nie odda mi siostry. Dlatego byłem w szoku, kiedy jego ludzie przyprowadzili Sonię do domu.

– Robert – zaczęła Agnieszka, bawiąc się palcami – dobił z Diabłem targu. Miał oddać pod opiekę ISAYSS twoją siostrę.

– Za co?

– Kiedyś się dowiesz. Na razie jednak nie potrzebujesz tej wiedzy do życia, więc daruję ci nieprzyjemnych szczegółów.

Och, to masz zamiar mu powiedzieć?

– O czym?

No o tym, że targ polegał na wymianie życia na życie?

– Zamknij się.

No co? Powiedziałaś, że mu powiesz.

– Tak, powiem. Kiedy indziej.

– Będę musiał mu podziękować.

– Tak, będziesz musiał. Ale później. Na razie rozpracujmy resztę twoich wątpliwości.

Damian poruszył się niespokojnie. No dalej, mruknęła jego podświadomość, powiedz jej.

– Diabeł to inteligentny mutant, trudno go zabić – rzekł wreszcie. Poczuł się, jakby zrzucono z niego jakiś niewyobrażalnie duży ciężar, a przecież wyznał tylko coś, co Agnieszka świetnie wiedziała. Zdał sobie jednak sprawę, że zaczął najważniejszy temat i chciał, aby poszło w miarę sprawnie.

– Chciałabym, żebyś w tym mi pomógł – wyszeptała cicho. – Niczego innego od ciebie nie oczekuję, Damian. Jeśli on zniknie raz na zawsze, dam ci wolną rękę. Będziesz mógł odejść z agencji, a ISAYSS zapewni tobie i twojej rodzinie bezpieczeństwo do końca życia.

– A co jeśli będę chciał zostać?

– Cóż, wtedy zostaniesz. Sam zadecydujesz, co zrobisz.

Nie spodziewał się tego. Z agencji ani żadnej innej tajnej organizacji nie można było odejść tak po prostu. Kontrakt na całe życie, jak nazywał to sam Diabeł. Jeśli ktoś uległ wypadkowi, który uniemożliwiał dalszą karierę agenta, usuwano takiej osobie pamięć. Krok brutalny, ale konieczny. Zarząd ISAYSS nie pozwalał na pełną świadomość byłych pracowników. Niektórych na siłę umieszczano w zamkniętych ośrodkach psychiatrycznych, aby ich nieprawdopodobnie brzmiące historyjki traktowano jako urojenia. Po dłuższym czasie nawet oni zaczynali tak myśleć i problem rozwiązywał się sam. Co bystrzejsi nie chcieli jednak dać się zamknąć w wariatkowie i woleli poddać się bolesnemu procesowi usuwania wspomnień. Technologia pozwalała na dokładne analizowanie ludzkich komórek mózgowych i grupowanie ich latami. Lekarze określali, ile miesięcy wstecz trzeba zniszczyć, żeby pacjent nie potrafił sam odbudować sobie tamtych obrazów, usypiali ofiarę i specjalnym laserem niszczyli nerwy. Po przebudzeniu wszystko było załatwione.

Możliwość odejścia z ISAYSS bez żadnych konsekwencji dawała mu dużo możliwości. Nie wiedział jednak, czy do końca chciał się rozstawać z tym światem, w którym spędził tyle lat. Nawet, jeśli były raczej bolesne – przyzwyczaił się. Życie bez tych niespodziewanych, ale częstych skoków adrenaliny musiało być nudne.

– Wiem, jak zabić mutanta z zewnątrz. Ćwiczyłem na niewypałach, które Diabeł mi udostępniał. – Skrzywił się na te wspomnienia. – Nie do końca jestem jednak przekonany, czy to zadziała.

– Nie potrzebujemy jakiś szczególnych metod. Wybuch reaktora jest wystarczający. Najpierw trzeba tylko zapędzić go w kozi róg, a wcześniej wyciągnąć z niego informacje pozwalające zniszczyć sterownik.

– Diabeł nie wie jak.

– Ja wiem – powiedziała Agnieszka, wzruszając ramionami. Udawała, że nie widzi zszokowanego spojrzenia chłopaka. – To skomplikowane – mruknęła cicho.

– Więc po co ci on?

– Bo to jeden z potrzebnych elementów. Posłuchaj, w tym przypadku zniszczenie sterownika nie do końca oznacza usunięcie go. Trzeba go odłączyć od systemu napędzającego roboty, ukryć gdzieś, wysłać. To nazwijmy zniszczeniem. Destrukcji nie da się przeprowadzić w ten sposób, jaki wydaje ci się poprawny.

– Czyli sterownik przetrwa? – zapytał Damian. Wiele rzeczy zaczynało do siebie pasować. Słowa Agnieszki były odpowiedzią na kilka innych jego pytań.

– Tak, przetrwa. Zniszczenie go w dosłownym tego słowa znaczeniu kompletnie nie wchodzi w grę. Nie chcemy zmieść życia z powierzchni Ziemi, ale spieprzyć Diabłu plan.

– Rozumiem. Teraz wiem, dlaczego mnie i jego do tego potrzebujesz – powiedział, patrząc jej prosto w oczy. Zauważył w nich lekki niepokój. Wyglądała, jakby nie była pewna jego reakcji. Pokiwała tylko głową.

– To wszystko? Czy masz jeszcze jakieś pytania, przez które nie możesz spać po nocach? – spytała dziewczyna, przywołując machnięciem ręki mały, latający spodek. Eldery czekał cierpliwie w kącie pomieszczenia, aż skończą rozmawiać. – Nie chcę być powodem twojej bezsenności – dodała od razu. Damian skrzywił się nieznacznie. Nie wyobrażał sobie jej reakcji, jeśli powiedziałby, że już od dawna jest.

– Nie, całą resztę spróbuję dopasować sam. Powiedziałaś mi niewiele, ale wystarczająco.

– Dopasować? – Kąciki bladoróżowych ust drgnęły leciutko, kiedy to rzekł. Damian wzruszył ramionami.

– Jeśli mi się nie uda... Przyjdę jeszcze raz. Z listą – mruknął. Tylko najpierw wybadam, czy masz tak dobry humor jak dzisiaj, dodał w myślach. Nie był stuprocentowo usatysfakcjonowany odpowiedziami, ale nie mógł również narzekać. Dziewczyna przecież uprzedziła go na samym początku konwersacji – nie będzie mówić, jeśli jakieś pytanie nie przypadnie jej do gustu. Przez wrażliwy temat przebrnęli dosyć szybko. Nie wiedział, dlaczego wizyta w Siedzibie Głównej tak dobrze na nią wpłynęła. Humor miała zaskakująco wyśmienity i nawet niektóre niewygodne informacje go nie zmieniły. Damian chciał, aby zachowywała się tak zawsze. Patrzenie na jej uśmiech sprawiało mu przyjemność. Cholera!

– Lista to chyba nie jest dobry pomysł, więc mam nadzieję, że jednak wiesz wszystko, a przynajmniej większość tego, co chciałeś usłyszeć.

– Tak, dziękuję.

– Świetnie. Teraz Eldery zajmie się twoimi plecami, jeżeli nie masz nic przeciwko.

Android podleciał cicho do chłopaka. Mierzejewski podniósł się z wygodnej sofy i stanął tyłem do Agnieszki oraz robota. Powoli ściągnął z siebie czarny T-shirt.

– Jest zajebiście umięśniony.

Ha! Widzisz, teraz to ty zaczęłaś rozpływać się nad jego ciałem, nie ja.

– Tak, tylko że w moim przypadku nie ma w tym nic dziwnego. Jestem dziewczyną, a ty czymś na wzór obojniaka.

Obojniaka? Poważnie? Niezbyt pochlebne masz o mnie zdanie.

– Bredzisz. Skończ gadać i podziwiaj widoki.

Dominika ma na ciebie zły wpływ.

– Jakby to był pierwszy facet, na którego patrzę, gdy jest półnagi, błagam.

Kiedy jej spojrzenie skierowało się na ranę, poczuła delikatny ucisk w żołądku. Na początku nie zrozumiała, dlaczego. Dopiero po chwili, gdy umysł dziewczyny przetworzył, co się dzieje, postanowiła się odezwać.

– Eldery, poczekaj – wyszeptała cicho. Mierzejewski odwrócił głowę, kładąc koszulkę na kanapie.

– Co się stało? – zapytał, a na jego twarzy malowało się zaskoczenie.

– Ta rana... – zawahała się, wskazując palcem na jego plecy. – Ona się goi? Na pewno to ma tak wyglądać?

– Nie rozumiem cię – wymamrotał chłopak.

Agnieszka wstała, ominęła biały stolik i podeszła do niego.

– Patrz przed siebie – warknęła, kiedy poczuła na sobie spojrzenie Damiana. Posłuchał jej, chociaż nie wiedział, co chce zrobić.

Kiedy jej szczupłe palce dotknęły jego pleców – wzdrygnął się. Miała zimne ręce. Na gęsią skórkę nie czekał długo, a temperatura w pokoju wcale nie pomagała. Był skrępowany. To uczucie spotęgowało się, gdy Agnieszka zaczęła przesuwać kciuk wzdłuż rany. W pewnym momencie zapiekło, na co chłopak zareagował głośnym syknięciem. Zamruczała coś pod nosem, ale kontynuowała wędrówkę. Dopiero po chwili Damian zdał sobie sprawę, że to jest... przyjemne. Cholera, podobał mu się dotyk dziewczyny. Ona mu się podobała.

– Dajcie lustro – powiedziała Lasowska, przerywając myśli chłopaka. Otrząsnął się delikatnie, próbując nie uruchamiać swojej wyobraźni. Cichy głos Agnieszki wcale mu się nie podobał. Kiedy jakiś robot ustawił za nim spory kawał szkła, przestraszył się. O co jej chodziło?

– Spójrz – mruknęła. Nie trzeba było dwa razy powtarzać. Damian obejrzał się do tyłu i... zamarł. Wpatrywał się tępo w swoje plecy, próbując zrozumieć, że jego rana wcale nie wygląda tak jak jeszcze kilka godzin temu. Teraz, zamiast zaróżowionego obrzęku, mógł dostrzec sporych rozmiarów czarną plamę.

*****

*zdarzenie wymyślone przeze mnie, nie szukajcie w Google, bo i tak nie znajdziecie :D

*****

Nie dodałabym rozdziału na czas, gdyby nie fakt, że mam grypę żołądkową. Tak, znowu jestem chora. Ja nie wiem, dlaczego muszę łapać wszystkie możliwe infekcje. Wiecie, jak potem ciężko nadrobić kilka godzin rozszerzonej matematyki? Mam piętnaście stron skanów do przerobienia, to jest męczące.

Zastanawiałam się, czy rozdział obejmujący tylko rozmowę Agnieszki i Damiana będzie satysfakcjonujący, ale doszłam do wniosku, że czemu by takiego nie napisać. Jakoś wyjątkowo łatwo tworzyłam tę rozmowę. Relacje tej dwójki bohaterów zaczynają mnie przerażać. Obawiam się, iż niektóre z czytelniczek (yyyy, wszystkie?) będą się cieszyć z takiego obrotu sprawy. Nie przyzwyczajajcie się hyhy

41 obserwatorów i 18 tysięcy wyświetleń... Dziękuję! Z tej okazji naszła mnie taka myśl, żeby napisać pewnego bonusa. Taki fragment życia jednego z bohaterów. Chyba Agnieszki, ale jeszcze się zastanowię :)