Rozdział 9 - Atak

Trzeba było przyznać, że pogoda na tegorocznych wakacjach sprzyjała aktywnemu spędzaniu wolnego czasu. Temperatura nie spadała poniżej dwudziestu pięciu stopni, a często narzekano na niemałe upały, które ostatnio nawiedzały południowo-wschodnią Polskę. Deszczu nie widziano tutaj od dobrych trzech tygodni, co zaczynało niepokoić miejscowych rolników. Rewelacyjna pogoda miała dobry wpływ na rozwój turystyki w Bieszczadach, ale nie gospodarstw mieszkańców. Nie dało się dogodzić każdemu.

Lasowska żałowała jednak, że obraz za oknem sprzyjał wychodzeniu na dwór. Przez dobry tydzień próbowała wymyśleć cokolwiek, aby wymigać się od klasowego ogniska. Patrzenie na te wszystkie zakute łby i znoszenie ich towarzystwa było dla niej wyjątkowo brutalną karą. Miała nadzieję, iż te kilka godzin zostanie uznane za wystarczające tortury, a w przyszłości, widząc jej podejście, Filip i Piotrek nie będą zmuszali ją do wzięcia udziału w tak beznadziejnej imprezie. Nienawidziła swoich rówieśników z klasy. W szczególności dziewczyn, które chodziły wiecznie na nią obrażone za nie wiadomo co. Znosiła tylko jedną z nich – Kamilę – zbyt tchórzliwą na przeciwstawienie się Agnieszce, zbyt nieśmiałą na sympatię tamtych ideałów. Chociaż nie wiedziała, kim jest Lasowska, dzielnie znosiła wszystkie jej humorki i wybuchy, a Aga to doceniała. Nie potrafiła przywiązać się do osoby, z którą nie pracowała, ale całkowite odizolowanie się od dziewczyn z klasy byłoby podejrzane. Jej natomiast nie brakowało problemów.

Razem z dwójką przyjaciół podążała przez las, próbując dostać się nad brzeg Sanu. Wybrali dłuższą i trudniejszą trasę ze względu na miejsce zamieszkania Piotrka, któremu nie chciało się nadrabiać kilometrów. Filip szedł, pogwizdując wesoło, a ciężar w postaci dwóch plecaków (jego i Agnieszki) zdawał się mu w ogóle nie przeszkadzać. Dziewczyna podążała za nimi, na samym końcu, chcąc jak najbardziej opóźnić moment zobaczenia swoich rówieśników. Chłopcy nie mieli jej tego za złe. Świetnie zdawali sobie sprawę, że Lasowska nie jest typem człowieka, dla którego przebywanie w towarzystwie innych to jakakolwiek rozrywka. Ba, Piotrek niejednokrotnie był świadkiem, jak bezczelnie mówi głośno, iż zadaje się z idiotami. Wszystkim wydawała się dziwną osobą, a większość nie raz przekonała się, że ta dziwność przekłada się również na agresję.

Ciężko było czasami z nią wytrzymać. Piotrek niejednokrotnie zastanawiał się, dlaczego zaczął rozmawiać z Agnieszką. Od samego początku wyglądała na inną, pewniejszą siebie, odważniejszą niż rówieśnicy. Najpierw z tego korzystał: był dzieckiem często poniżanym i wyzywanym przez kolegów. Gdy taka Lasowska prawie złamała komuś nogę (miała wtedy bodajże dziewięć lat, trzecia klasa podstawówki), bo nie spodobało jej się, jak niemiły chłopiec go nazywa, to nagle wszyscy zaczynali lubić Gryzieckiego. Z czasem uznał to za szczęście, że znalazł się w towarzystwie dziewczyny. Z prywatnego obrońcy stała się przyjaciółką, chociaż publicznie pewnie nigdy by tego nie przyznali. Dla niej byłaby to plama na honorze, jak często twierdził, po czym uciekał, zanim oberwał perfekcyjnie wycelowaną w niego czerwoną lotką.

– Słyszycie? – powiedział Filip, przerywając ciszę. Agnieszka zatrzymała się, gdy dotarły do niej głośne śmiechy. Skrzywiła się nieznacznie.

– Dziwne, żebyśmy nie słyszeli. Wydzierają się jakby ich coś opętało – mruknęła, po czym ruszyła dalej, doganiając dwójkę przyjaciół. Piotrek zaśmiał się wesoło.

– Wódka, skarbie, marihuana i wódka.

Lasowska prychnęła, ale nie powiedziała nic. Alkohol jeszcze zniosła, jednak zapach palonego zioła ją odrzucał. Nikt z ich trójki nie brał, więc towarzystwo zjaranych nastolatków było udręką. Szczególnie, kiedy musieli chować ledwo przytomne bachory po łazienkach, ponieważ wychowawczyni właśnie zachciało się sprawdzić, czy uczniowie śpią o trzeciej w nocy na wycieczce. Czuła się jak matka, która pilnuje swoje dzieci, a z drugiej strony ma wielką ochotę wydać je wszystkie, żeby śmiać się z ich późniejszych problemów. Tylko że wtedy oni też by takowe mieli, więc próbowała pomagać.

Dopiero po przejściu około dwustu metrów dotarli do źródła owego hałasu. Na dość rozległej polanie, dookoła ogniska, zasiadało dwadzieścia kilka osób, pijąc ze szklanych butelek wódkę i wcinając kolejne partie pieczonych kiełbasek. Nie zwracali uwagi na to, że okolica słynie z dużej ilości żmij – kilka osób wygodnie leżało na suchej trawie, podając sobie skręty. Z trzech stron przestrzeń ograniczał ciemny, gęsty las, a z czwartej rzeka, przy której dwie dziewczyny właśnie się rozbierały, aby wejść w bieliźnie do zimnego Sanu.

– Co ja tutaj kurwa robię – mruknęła Agnieszka pod nosem, gdy podeszli do ogniska. Zignorowała powitania koleżanek oraz kolegów, znalazła sobie miejsce jak najdalej od smrodu palonego zioła i udawała, że słucha nieźle już upitej czarnowłosej Anki, która zawzięcie próbowała wcisnąć jej w dłoń butelkę z wódką.

Było okropnie – tyle potrafiła stwierdzić po niecałych czterdziestu minutach bezczynnego siedzenia i wpatrywania się w płonący ogień. Jedynym plusem była perfekcyjnie upieczona przez Filipa kiełbasa spoczywająca na papierowym talerzyku umieszczonym na jej kolanach. Dawno nie miała w buzi czegoś tak dobrego. Chłopak zamierzał związać swoją przyszłość z gastronomią, to wiedziała od dłuższego czasu, aczkolwiek nie spodziewała się aż tak widocznego zacięcia. Cóż, inni, w porównaniu do niej, przynajmniej próbowali zaplanować sobie przyszłość. Ona miała daleko w tylnej części ciała to, co stanie się z nią po skończeniu służby w ISAYSS. Chociaż… To i tak byłoby wielkim osiągnięciem. Nie spodziewała się, że dożyje takiego dnia, kiedy Robert pożegna się z nią w inny sposób niż na pogrzebie.

– Masz może zasięg w telefonie, bo nie mogę się nigdzie dodzwonić – zapytał Piotrek, siadając obok niej na powalonym pieńku. Agnieszka spojrzała na niego podejrzliwie.

– To nie jest śmieszne. Masz agencyjną sieć. Ona nigdy nigdzie nie traci zasięgu – odparła, popijając chwilę wcześniej zjedzony kawałek kiełbasy dużym łykiem zimnej coli. Chłopak skrzywił się.

– No właśnie go straciłem.

Podał jej swoją komórkę. Lasowska wahała się przez chwilę. Nie raz zrobili jej głupi kawał. Głośny krzyk rozlegający się z wziętego do dłoni telefonu? Wybuchająca MP3, kiedy włączyło się pierwszą lepszą piosenkę? Nieznany gość w słuchawce, który proponował jej zakup najnowszego modelu wibratora? Przyzwyczaiła się. Brak zasięgu w przypadku agencyjnej sieci telefonicznej się nie zdarzał. Nadajniki były rozłożone w milionach miejsc na całym świecie. Nawet na Antarktydzie, wśród tysięcy pingwinów, można by było złapać sygnał, jeśli miało się wbudowany w urządzenie specjalny czip. Po prostu mu nie wierzyła.

Dopiero po dłuższej chwili wzięła go do ręki i spojrzała na wyświetlacz. Zamurowało ją, bowiem chłopak nie żartował – stracił zasięg.

– Jak to możliwe? – wyszeptała Agnieszka, wyciągając swój telefon i odblokowując klawiaturę. Przez chwilę wpatrywała się tępo w ekran. Po kilku sekundach zrozumiała, iż ona też nie ma ani jednej widocznej kreski sygnału.

– I co? – spytał Gryziecki, próbując dostrzec cokolwiek w lekkim półmroku.

– Gówno – warknęła dziewczyna, na co chłopak przewrócił oczami. – To niemożliwe.

– Pewnie tylko aktualizują oprogramowanie albo coś… Awarie się zdarzają…

-–Nie w tym przypadku. To w końcu sieć awaryjna, pacanie – powiedziała przewodnicząca sektora Szóstego, wybierając pierwszy lepszy numer na liście kontaktów.

Pik, pik, pik, pik.

– I gówno – rzekł Piotrek, szczerząc zęby w szerokim uśmiechu. Dziewczyna z trudem powstrzymała się przed przywaleniem mu w tę jego słodką, uśmiechniętą buźkę.

– To nie jest śmieszne…

– Powtarzasz się, kochanie.

– Zaraz ci przypierdolę.

– To też już kiedyś słyszałem – odparł Gryziecki, przestając się jednak uśmiechać. – I nawet poczułem…

Agnieszka nie odpowiedziała. Trzymała w dłoniach obie komórki, nie wiedząc tak naprawdę, co ma zrobić. Przez dziesięć lat posiadania urządzenia z agencyjnym czipem, nigdy nie zdarzyła się jakakolwiek awaria systemu. Telefony agentów były zaprogramowane tak, że nie dało się ich wyłączyć, nie dało się ich wyładować. Mieli być zawsze i wszędzie gotowi do działania, a sprzęt był w tym wyjątkowo pomocny. Nieperfekcyjne działanie komórek należało do rzadkości. Biorąc pod uwagę fakt, jakie czasy ostatnio nastały…

BUUUUUUM!

– Jezu, co to było?!

– Ale pierdolnęło!

– To burza?

Agnieszka wstała, nie zwracając uwagi na zaaferowanych znajomych i pomniejsze piski paru dziewczyn. Wyminęła ognisko, podchodząc do brzegu rzeki. Miała wrażenie, że nagle zerwał się wiatr, nienaturalnie zimny wiatr, jak na tę porę roku. Nie minęło dosłownie kilka minut, a szarawe niebo z gdzieniegdzie pojawiającymi się gwiazdami, zmieniło się w idealny obraz porządnej burzy z kłębiącymi się wszędzie potężnymi chmurami.

Jeszcze jeden głośny huk.

– Nie wydaje ci się to dziwne? – spytał Filip, stając po jej lewej stronie.

– Dość szybko zmieniła się pogoda, to fakt – mruknęła dziewczyna, biorąc do ręki plecak podany przez przyjaciela. Ten pokiwał lekko głową.

– Nie o to chodzi – odparł. – Mamy burzę, niebo jest zachmurzone, wieje, słyszymy grzmoty, nawet zaczyna powoli kropić, ale brakuje pewnego elementu…

Agnieszka spojrzała na chłopaka, potem na sklepienie. Po chwili zrozumiała. Nie odrywając wzroku od granatowych chmur, wyszeptała tylko:

– Nie ma błyskawic.

– Co to za burza bez piorunów – dodał Piotrek, pojawiając się koło nich.

Nikt mu nie odpowiedział. Lasowska odwróciła głowę i obserwowała przez kilka minut, jak koledzy oraz koleżanki z klasy w pośpiechu zbierają swoje rzeczy. Część z nich, ta bardziej trzeźwa, zdążyła się ulotnić już po usłyszeniu pierwszego grzmotu. Reszta natomiast była zbyt zjarana, żeby zrozumieć, że porządnie zmokną. Zaśmiała się kpiąco, kiedy blondwłosy Krystian przewrócił się po zderzeniu z wracającą z rzeki znajomą. Wyglądali jak mrowisko pełne małych, nieporadnych insektów, które nie wiedziały, co mają robić. Agnieszka już wyobrażała ich sobie idących przez ciemny las do miasta, podpierających się jeden na drugim lub uciekających przed policją, która dziwnym zbiegiem okoliczności świetnie wiedziała, gdzie wyjdą ledwo przytomni uczniowie.

Jej rozmyślania przerwało lekkie poruszenie się ziemi. Dziewczyna rozejrzała się zaskoczona. Widząc szok na twarzach przyjaciół, dotarło do niej, iż wcale jej się nie przywidziało – podłoże naprawdę się zatrzęsło!

– Nadchodzi koniec świata – mruknął Filip, na co jednak nikt się nie zaśmiał. Nie dlatego, że być może miał rację. Powód był inny – stał odwrócony tyłem do rzeki i nie widział, co z niej wychodzi…

– Filip, skarbie, jak ci powiem, żebyś się nie odwracał i biegł do przodu tak szybko jak potrafisz, zrobisz to, prawda? – wymruczała Lasowska, cofając się w stronę lasu. Piotrek ściągnął swój plecak i z zaszytej specjalnie kieszeni wyjął pistolet kinetyczny. Przyjaciel patrzył na niego z przerażeniem.

– Dlaczego?

– Czy ty zawsze musisz zadawać bezsensowne pytania? – warknęła. – Biegnij, idioto!

W duchu była wdzięczna, iż chłopak się nie zawahał. Pomknął zaraz za dwójką przyjaciół, ani razu nie oglądając się za siebie. Może to i lepiej, pomyślał Piotrek. Prawda - nie zostali tam na tyle długo, aby dostrzec wodną niespodziankę w całości, ale wystarczyło kilkadziesiąt centymetrów stalowej łepetyny. Można się było bez żadnych przeszkód domyśleć, co to takiego.

Co to było?

– Przestań zawracać mi teraz głowę. Nie widzisz, że próbuję spieprzać?

Głosik umilkł, a Agnieszka nadal biegła przed siebie. Słyszała równie szybko uderzające o suchą ziemię stopy Piotrka zaraz za sobą i Filipa gdzieś po lewej stronie. Nie miała nawet czasu zorientować się, gdzie podążają. Żadne z nich nie zauważyło, że wcale nie kierują się do miasta, ale gdzieś w głąb lasu ciągnącego się wzdłuż rzeki. Jednak teraz nie było to dla nich ważne. Chcieli uciec jak najdalej od dziwnego stwora, więc nie liczyło się, gdzie biegną.

W pewnym momencie Piotrek zatrzymał się, wołając, aby zrobili to samo. Na początku nikt go nie posłuchał. Dopiero po chwili Agnieszka zrozumiała, dlaczego powinni przestać się ruszać. Zwalniając kroku, przesunęła się w lewo na tyle, żeby złapać Filipa za ramię. Chłopak nie protestował. Dał się zaciągnąć za wielkie drzewo, chowając tym samym przed widokiem stwora w całej okazałości.

Niecałe pięćdziesiąt metrów dalej w ziemię wbita była wielka, żelazna rura. Wyglądała całkiem normalnie, gdyby nie pięć stalowych wypustek przy podłożu, kanałów energii umieszczonych na całej długości elementu oraz czegoś, co było usytuowane na górze.

Przypominało jajowatą kabinę rodem z wesołych miasteczek, które poruszały się, aby dodać jakiś efekt przy oglądaniu krótkiego filmu. Na pierwszy rzut oka miała około dziesięć metrów wysokości i osiem szerokości, cała zbudowana z czarnego, trudnego do rozpoznania materiału. Z jednej strony znajdowała się część, która przypominała oko – duży, srebrny, lekko połyskujący okrąg, a pod nim mniejszy: zielony. Po poruszeniu się robota można było zauważyć, że ma jeszcze trzy inne nogi, równie długie, obwinięte kanałami. Zostawiał po sobie ślady przypominające pięcioramienne gwiazdy o głębokości blisko pół metra. Spotkanie z taką nóżką nie należało raczej do przyjemnych.

– To robot – wyszeptał Piotrek, zaglądając Agnieszce przez ramię. – Cały z prądu… Jak wyszedł w takim razie z wody?

– Widziałeś to?

– No, tak – odparł chłopak.

– Więc wiesz, że wyszedł – szepnęła dziewczyna. Przyjaciel nie odpowiedział. Wyciągnął z kieszeni identyfikator ISAYSS, chcąc skontaktować się z siedzibą.

– Nie działa – mruknął, pokazując im czystą plakietkę. – To gówno musiało wywołać porządne spięcie…

– Wstrząsy – powiedział Filip, gdy wyciągnął swoją broń. – To są te setki…

– Uwaga – krzyknęła Agnieszka, popychając przyjaciela na ziemię. Drzewo, przy którym właśnie stali, runęło na inne, kiedy jedna z nóg olbrzymiego robota pchnęła delikatnie roślinę. Nie zdążyli nawet pozbierać się po wstaniu na nogi, gdy zorientowali się, że to nie była ta maszyna, którą obserwowali.

Dokładnie identyczne urządzenie stało zaraz przed nimi, Piotrek właściwie dotykał swoją nogą wypustek robocika. Ziemia zadrżała po raz kolejny, kiedy robił następny krok. A potem huk w tym momencie, w którym zielona wiązka światła wystrzeliła w kierunku Gryzieckiego, trafiając idealnie w pistolet kinetyczny trzymany w dłoni. Chłopak upuścił broń jak oparzony, obserwując, jak normalnie niezniszczalne urządzenie zaczyna palić się pod wpływem uderzenia prądu. Filip pociągnął go za ramię i zaczęli biec, co chwilę rozpraszani przez kolejne grzmoty. Dopiero, kiedy znaleźli się nad brzegiem rzeki, zatrzymali się przerażeni.

Robot nie był jeden, nie dwa, ale kilkadziesiąt. Podążały w różnych kierunkach, z różnych źródeł, w różnych celach. Jedne wychodziły z wody, drugie odkopywały z siebie warstwy gleby, jakby były ukryte tam bardzo wiele lat, inne wyłaniały się z burzowych chmur. Wszystkie wyglądały identycznie.

Schowali się na pagórku, blisko skarpy, skąd był idealny widok na dolinę Sanu. Niestety, teraz nie tak piękną jak zawsze, ponieważ usianą wielkimi, poruszającymi się robotami i ich zielonymi pociskami. I bez burzowych chmur na niebie robiło się ciemno, więc po jakimś czasie szmaragdowa poświata była jedynym źródłem widoczności w okolicy.

– Jeszcze jakiś wychodzi – wyszeptał Piotrek, kiedy jeden ze stworów zaczął podążać w ich stronę.

– Chuj z tym – warknął Filip, trochę głośniej niż zamierzał. Robot jakby to usłyszał. Skierował spojrzenie srebrnego oka prosto w miejsce, gdzie za skarpą w ziemi, wśród korzeni drzew, siedziała trójka przyjaciół. Lasowska nie powiedziała nic. Ułożyła palec wskazujący na ustach, dając im jasno do zrozumienia, że mają milczeć. Piotrek pokiwał delikatnie głową, nie chcąc robić zbytniego hałasu. Filip znieruchomiał, nadal trzymając w dłoni uruchomiony pistolet kinetyczny. Agnieszka obawiała się, iż włączone urządzenie pomoże zlokalizować robotom, gdzie są ukryci, ale na szczęście potężne uderzenia metalu o wilgotną ziemię zaczęły się oddalać. Kiedy ucichły na tyle, że wszyscy byli pewni ich odejścia, Filip wypuścił z dłoni spluwę i patrzył to na Piotrka, to na nią, a w jego oczach dało się ujrzeć przerażenie.

– Po nas, kurwa, po nas – powiedział z przerażeniem. – Diabeł zaczyna niszczyć świat.

– Diabeł? – rzekł Gryziecki, a jego brwi uniosły się do góry w geście zdziwienia.

– No a kto? Święty Mikołaj? Te roboty nie wyglądają jak elfy.

– Ale miały dla nas prezenty – mruknęła Agnieszka, odchylając głowę do tyłu i przymykając oczy.

Stracili całkowity kontakt z ISAYSS. Ciągle próbowali uruchomić telefony lub identyfikatory, dzięki którym skontaktowaliby się z polską siedzibą, ale w żaden znany im sposób nie udało się tego dokonać. Cały sprzęt jakby wysiadł przy obecności takiej energii emitowanej przez roboty. Pistolety kinetyczne przepalały się bez niczego, sygnały w urządzeniach komunikacyjnych wysiadały, nawet głupia latarka nie działała. Kiedy Piotrek chciał wyciągnąć ze środka baterie, aby zobaczyć, dlaczego nie świeci, na trawę wylało się coś, co jeszcze kilka godzin wcześniej było baterią. Ukryci z dala od jakichkolwiek urządzeń elektrycznych zostali niezauważeni przez resztę robotów. Przechodziły obok – jedne bliżej, inne dalej – ale żaden nie spostrzegł trójki dzieciaków ukrytych wśród dóbr środowiska naturalnego. W końcu stwory przestały się pokazywać, porozchodziły się w różne strony, a nowe się nie pojawiały. Nie wiedzieli, ile ich wyszło, aczkolwiek setki było pojęciem najbardziej trafnym.

– O świcie znajdziemy jakiś działający portal i przeniesiemy się do ISAYSS. Niech te gówna odejdą jak najdalej, nie możemy zwracać na siebie ich uwagi.

Piotrek pokiwał delikatnie głową. Filip położył głowę na plecaku i momentalnie zasnął, nie pytając nawet, czy zostają w jednym miejscu, czy gdzieś się przenoszą. Gryziecki chciał go obudzić, ale Agnieszka machnęła tylko ręką.

– Lepszego miejsca i tak nie znajdziemy – mruknęła, na co kolega pokiwał głową.

Sama nie mogła spać. Przerażało ją, jak wielką energię emitowały te urządzenia. Nie spotkała się jeszcze nigdy z takim natłokiem siły elektrycznej. To było coś nieprawdopodobnego. Wszystko wysiadało, nie dało się użyć niczego. Żaden normalny reaktor nie był w stanie wytworzyć takiej mocy. Wiedziała, co jest źródłem emitowania tej energii. Aby się jednak upewnić, musieli przeżyć, dostać się do ISAYSS i porządnie przepytać Mierzejewskiego, czy przypadkiem nie zna sposobu na zniszczenie sterownika...

Podążał szerokim korytarzem w kierunku masywnych drzwi na samym końcu. Mijał kolejne dzieła wielkich malarzy, ręcznie robione meble, rzeźby, ale nie zwracał na to uwagi. Czarne obcasy włoskich butów wystukiwały pewien rytm, uderzając o marmurową posadzkę, jednak i to nie zdekoncentrowało tajemniczego gościa. Uniesiona głowa, szkarłatne oczy i blada cera. Na ten widok dwójka mężczyzn obok wejścia do celu skierowała broń w dumną postać.

– Zatrzymaj się! - zawołał jeden z nich, ale było już za późno. Gość był szybszy, o wiele szybszy. W sekundę znalazł się przy strażniku i skręcił mu kark, strzelając z jego pistoletu tylko raz – do jego partnera. Oba ciała osunęły się na podłogę. Nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia. Sprawę postawił jasno: nikt nie miał mu przeszkadzać, a tymczasem każdy napotkany strażnik chciał go zastrzelić. Musiał więc pozbyć się wszystkich, nie mógł pozwolić sobie na okazanie litości. Zniszczyłby tym swoją reputację.

Wszedł do wielkiego pomieszczenia. Przez jedną przeszkloną ścianę można było dostrzec panoramę Nowego Jorku. Widok zapierający dech w piersiach, dla niego inspirujący. Chciał to mieć. Chciał mieć wszystko, czym mógłby rządzić. Chciał mieć pod sobą cały świat, niezależnie od tego, jak szalony byłby to cel. Potrafił tego dokonać.

Kobieta stojąca przy oknach miała mu to umożliwić.

– Zabiłeś jedenastu moich ludzi. Prosiłam, abyś...

– Ja prosiłem, żeby żaden nie próbował mnie zatrzymać – odparł spokojnie Diabeł, podchodząc do pięknej, czarnowłosej kobiety. Ta skrzywiła się nieznacznie.

– Nie mieli. Zresztą, nieważne.

Spojrzała na swojego gościa i mimowolnie się wzdrygnęła. Reagowała tak za każdym razem, ale nie ona jedyna.

– Wyglądasz jak wampir.

– Wampiry nie istnieją, madame Chantele. Ja jestem jedynie genetycznym mutantem. Może nasze umiejętności niekiedy przypominają wspomniane stworzenia, ale należymy do osiągnięć nauki, a nie średniowiecznych legend. Wieczne życie jeszcze nas nie dotyczy.

– Jeszcze? – zapytała kobieta, stając przodem do Diabła. Ten uśmiechnął się uwodzicielsko.

– Jeszcze. Moi naukowcy nad tym pracują. Wystarczą odpowiednie geny, aby żyć setki, może nawet tysiące lat. Na razie jestem zadowolony z aktualnych korzyści bycia mutantem.

– Słyszałam, że ta, jakby to nazwać, przypadłość, jest raczej udręką.

– Dla osobników, którzy nie potrafią nad nią panować – owszem. Ja jestem mutantem od urodzenia, moje ciało przestało reagować na zmiany, nie muszę specjalnie włączać systemu. Dlatego mam czerwone oczy.

Madame Chantele uśmiechnęła się.

– Rozumiem. Gratuluję również sprawnie przeprowadzonego ataku. Roboty dochodzą do Nowego Jorku, my zdążyliśmy zabezpieczyć potrzebne nam budynki, a reszta niech będzie pożywką. Podziwiam sposób, w jaki rozpocząłeś inwazję.

Lucyfer pokiwał głową w geście podziękowania. Seksowna sylwetka kobiety rozpraszała jego zazwyczaj poukładane myśli. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że za każdym razem robiła to specjalnie.

– Jak nasza umowa?

– Wszystko będzie tak jak sobie zażyczyłeś – odparła Chantele. - Największe naukowe centrum świata jest do twojej dyspozycji. Wojska niewiele będą w stanie teraz zrobić. Maszyny są niezniszczalne.

– Nie wiedziałem, że przeszliśmy na ty.

Kobieta nie odpowiedziała. Uśmiechnęła się jedynie i odwróciła z powrotem do okien. Diabeł podszedł do niej bezszelestnie. Pocałował ją delikatnie w odsłoniętą szyję.

– Mam męża – powiedziała cicho, przymykając oczy.

– Trzeba było nie zaczynać – zamruczał, rozsuwając zamek jej sukienki. Kiedy materiał opadł na podłogę i mógł podziwiać jej seksowne ciało jedynie w czarnej, koronkowej bieliźnie, uśmiechnął się z satysfakcją. Dokonał czegoś, czego nigdy nikt nie zrobił: niszczył świat, sam oddając się błahej, fizycznej przyjemności.

Był z siebie dumny.

*****

Zdałam sobie sprawę, jak ja strasznie wszystko mieszam. Za uświadomienie tego dziękuję Anastasii z ocenialni cookies-for. Teraz będę siedzieć i ogarniać rzeczy, który przydałoby się wyjaśnić. Tak, ale na razie skończyłam ze zgłaszaniem się do ocenialni, wystarczy, już wiem, co mniej więcej robię źle i w ogóle. Za jakiś czas zacznę znowu, aby sprawdzili mi postępy :D

Dziękuję za 25 obserwatorów i 9,5 tysiąca wyświetleń ;O A z racji tego, iż się pewnie stęskniliście za moim graficznym talentem, oto Nersi le miszcz pajnta.

No, a na koniec – ten rozdział nie tak miał wyglądać i nie jestem z niego zadowolona, standardzik ;< ale i tak was kocham <3 za wszystko <3

Dodałam właściwie tylko ten końcowy fragment. Reszta wydawała mi się w porządku.