Rozdział 6 - Uczennica

– Proszę już o ciszę.

Zniekształcony przez mikrofon głos dyrektorki rozniósł się echem po dużej hali sportowej. Większość uczniów zamilkła, patrząc na środek wielkiego pomieszczenia, gdzie drobna postać dawała jasno do zrozumienia, że nie zacznie mówić dopóki młodzież się nie uciszy. Nie trzeba było długo czekać. Uczniowie znali wybuchowy temperament swojej pani dyrektor i świetnie wiedzieli, jakie konsekwencje nieposłuszeństwa będą musieli ponieść.

– Malec, ostrzegam, przymknij się wreszcie. Twoje żarty wcale nie są śmieszne.

Po hali potoczył się głośny śmiech, a na policzkach wspomnianego chłopaka pojawiły się rumieńce. Publiczne skarcenie? Tutaj i tak nikt nie był zaskoczony. Dyrektorka rozpoznawała zdecydowaną większość uczniów. Każdy rocznik miał tylko trzy oddziały, więc wszyscy praktycznie się znali. W takiej małej miejscowości nie była potrzebna większa szkoła.

– Cieszę się, że tak zaskakująco dużo uczniów przybyło w tym roku na zakończenie. Biorąc pod uwagę fakt, iż na rozpoczęciu nie raczyło się pojawić dobre pięćdziesiąt osób – przerwała, obserwując twarze nastolatków. Stali podzieleni ze względu na klasy, tworząc półokrąg dookoła niskiej kobiety. Koło dopełniało grono nauczycielskie, które znajdowało się za dyrektorką. W tym ułożeniu mogła widzieć praktycznie każdego ucznia, co było wyjątkowo dobrym rozwiązaniem. Lubiła panować nad sytuacją. – Nie będę wam zajmowała zbyt dużo czasu. Chciałam przede wszystkim podziękować za wspaniały rok nauki. Nie licząc jednej sprawy sądowej i trzynastu interwencji policji, było naprawdę fajnie.

Kilka osób parsknęło śmiechem, ale szybko umilkli, widząc groźne spojrzenie kobiety.

– To nie jest śmieszne, moi drodzy. Trójka totalnie upitych uczniów na szkolnej dyskotece, palona marihuana w łazienkach i bójki w szatni za pieniądze nie są normalnym zachowaniem porządnej młodzieży. Robicie niesamowite problemy. Nie życzę sobie, aby takie sytuacje miały miejsce w następnym roku. W ciągu dziesięciu miesięcy zdążyłam wywalić czwórkę waszych kolegów. Obiecuję, że ta liczba się zwiększy, jeśli nie przestaniecie odwalać takiej maniany.

– Zaraz zacznie przeklinać – wymruczał Piotrek wprost do ucha przewodniczącej sektora Szóstego. Agnieszka uśmiechnęła się kpiąco.

– Zaraz wymieni twoje nazwisko – odparła.

– Twoje też.

– Tak, tyle że ja swoje usłyszę już na drugim zakończeniu. Natomiast ty dostąpisz tego zaszczytu po raz pierwszy.

Zaśmiał się tylko.

Lasowska czuła się bardzo niekomfortowo. Nie lubiła przebywać w towarzystwie zupełnie obcych dla siebie ludzi. Miała wrażenie, że większości osób nigdy wcześniej nie widziała. Przez dwa lata nie potrafiła zapamiętać imion niektórych koleżanek i kolegów ze swojej klasy, nie mówiąc już o innych. Życie szkolne ograniczało się do pójścia do budynku, przeżycia kilku lekcji dziennie i powrotu do domu lub agencji. Nie chodziła na dyskoteki, nie brała udziału w klasowych imprezach, zawsze znajdywała wymówkę od akademii. Projekty robiła sama, gdyż szło jej wtedy o wiele szybciej, czasami jedynie Piotrek i Filip zmusili ją do pomocy. Nie chodziła na żadne dodatkowe zajęcia w szkole, przerwy spędzała na odrabianiu zadań domowych, a jak nie skończyła – roboty ją w tym wyręczały. Na sprawdzianach montowała sobie słuchawkę w uchu oraz przeźroczystą taśmę na spojówkach, aby agencyjne urządzenia widziały, co musi rozwiązać i dyktowały każde zadanie po kolei. Gdyby nie to, zawalałaby każdy rok. Jedynymi przedmiotami, z którymi nie miała problemów, były chemia oraz języki. Cała reszta należała do czarnej magii.

– Żałuję, że tylko w jednej klasie drugiej kilkoro uczniów wyciągnęło oceny na pasek. Są to: Daria Waśniewska, Jarek Wojtowicz, Agnieszka Lasowska, Natalia Sznur i Piotr Gryziecki z oddziału B. Chciałabym jednak wspomnieć… - przerwała, gdy nauczyciele zaczęli klaskać. Agnieszka usłyszała nienaturalne chrząknięcia wydobywające się z ust Filipa, kiedy próbował zapanować nad kolejnym atakiem śmiechu. – Tak, tak, gratulację. Jednak, jeśli pan Gryziecki zaangażuje się w jakąkolwiek ustawianą bójkę w klasie trzeciej, to gwarantuję, że osobiście nie wydam pozwolenia na świadectwo z wyróżnieniem.

Agnieszka zakryła usta dłonią, żeby nikt nie dostrzegł kpiącego uśmiechu przyklejonego do jej twarzy.

– Nie wstyd ci?

– Fajnie było sprać Huszczyckiego – mruknął Piotrek, na co Filip prychnął.

– Ty go prawie zabiłeś.

– To był wypadek, sam się potknął.

– Masz szczęście, że policja cię lubi – powiedziała Agnieszka, gdy wyszli z hali sportowej i skierowali się w stronę wyjścia ze szkoły. Piotrek wzruszył tylko ramionami, ale nie odpowiedział. Przez dłuższą chwilę milczeli, idąc przez miasto. Mijali ich inni uczniowie, żegnający się ze sobą lub spędzający wspólnie ostatnie godziny przed wyjazdami na obozy, kolonie czy wycieczki. W pewnym momencie Filip otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Przystanął jedynie przy tablicy, gdzie wisiały klepsydry, wpatrując się w tę jedną…

– Wróćcie tutaj na momencik – rzekł. Gdy dwójka przyjaciół stanęła obok niego, wskazał palcem na nazwisko Grządziel. – Agnieszka…

– Czego ty od razu do mnie? – prychnęła dziewczyna, ale odwróciła wzrok. Wiedziała, o co mu chodzi.

– Zabiłaś go, prawda?

Nie odpowiedziała. Wpatrywała się tępo w jeden punkt na szyldzie sklepowym, ignorując kolejne pytania dwójki przyjaciół. Tak, zabiła go. Zbigniew Grządziel miał firmę informatyczną, która współpracowała z samym Diabłem. Jakiś czas temu dostała od Zarządu polecenie, że mężczyzna ma zniknąć. Cóż, zniknął. Na zawsze. Dlaczego miała się go pozbyć? Z reguły, taka była brutalna prawda. Ludzie w Zarządzie odkryli jego czarne interesy, a oni zabijali wszystkich, którzy mieli jakikolwiek związek z Lucyferem.

– Aguś, proszę.

– Jak ty mnie nazwałeś? – warknęła dziewczyna, kierując spojrzenie na Filipa. Ten uparcie patrzył jej w oczy. Był przestraszony. Czuła się dziwnie, kiedy tak się przy niej zachowywali. Strach w stosunku do najlepszej przyjaciółki pojawiał się często, znali jej możliwości. Nie sądzili, że Agnieszce było wtedy przykro i głupio. Nie spodziewała się, iż kiedykolwiek tak bliskie sercu dziewczyny osoby będą się Lasowskiej bać.

Westchnęła.

– Pracował dla Diabła, kazali mi się go pozbyć – powiedziała krótko, mijając przyjaciół i idąc w kierunku cukierni.

– Ale przecież…

– Koniec tematu – warknęła trochę głośniej niż zamierzała. Zignorowała zaciekawione głowy, które odwracały się w jej stronę. Zignorowała nawet Piotrka i Filipa. Szła uparcie naprzód. W pewnym momencie poczuła wibracje w kieszeni czarnych szortów. Wyciągnęła komórkę i spojrzała zaciekawiona na wyświetlacz. Stefek.

Kazali usunąć adnotację o tych pieprzonych zdrajcach.

Agnieszka westchnęła przeciągle. Stanęła w kolejce do lady z lodami, próbując się uspokoić. Wystukała w odpowiedzi kilka słów.

Pierdol ich, nie usuwaj.

– Dwie truskawkowe i dwie śmietankowe. Polewę czekoladową na wierzch. Dużo polewy.

Kobieta za ladą uśmiechnęła się do niej szeroko i zaczęła wykonywać zamówienie. Agnieszka zapłaciła. Wychodząc z cukierni, przyszedł drugi SMS od chłopaka.

Wiesz, że właśnie dostałaś nową uczennicę? Masz natychmiast przyjechać do agencji.

Blondwłosa agentka z sektora pierwszego prowadziła ją w kierunku jednej z mniejszych sal treningowych. Agnieszka słuchała jej monologu, raz po raz przerywanego przez wymianę krótkich uprzejmości ze znajomymi. Sama przewodnicząca sektora Szóstego milczała. Nie miała najmniejszej ochoty na jakiekolwiek rozmowy. Zresztą, kiedy było inaczej? Nie potrafiła przypomnieć sobie takiego dnia. Od dłuższego czasu miała wrażenie, że wszystko się wali. Nigdy nie było idealnie, nigdy nie było spokojnie, nigdy nie było normalnie. Aczkolwiek, w ostatnich tygodniach, gorzej być chyba nie mogło.

Pchnęła delikatnie drzwi. W porównaniu z większością sal treningowych, ta była wyjątkowo mała. Odbywały się tutaj indywidualne ćwiczenia, więc powierzchnia nie musiała być imponująca. Szare ściany wyglądały przygnębiająco, jednak tutaj nikt nie zwracał na to uwagi. Ciemnozielona podłoga, drzwi oraz drabinki przy jednej ze ścian w tym samym kolorze. Sufit pokryty był małymi lustrami, które, tworząc jedno wielkie, optycznie zwiększały pokój. W ten sposób można było kontrolować poczynania agentów na różnych płaszczyznach, nawet na linach czy belkach w powietrzu.

– To ona – powiedziała agentka, wskazując głową drobną postać stojącą na samym środku pomieszczenia. Wydawała się tak mała, tak krucha na tle stalowych ścian. Nie pasowała do otoczenia, nie wyglądała na szpiega.

– Dziękuję – odparła Agnieszka, na co dziewczyna kiwnęła lekko głową i wyszła, zamykając za sobą ciemnozielone drzwi. Spojrzała na swoją nową uczennicę.

Nie mogła mieć więcej niż dziesięć lat. Brązowe włosy zaplątane były w niechlujny warkocz, który luźno opadał jej na prawe ramię. Odziana w zwykłe czarne legginsy i białą koszulkę z długim rękawem, które uwydatniały minusy dziecięcej sylwetki, wydawała się być tak niezwykle słaba, delikatna. Jasna, porcelanowa cera utwierdzała Agnieszkę tylko w przekonaniu, że pasuje bardziej na małą laleczkę niż agentkę. Gdy podeszła bliżej, zauważyła błyszczące z podekscytowania zielone oczy. Jednak kryło się w nich coś więcej niż niecierpliwość: nieufność, niewytłumaczony strach, niepewność.

Uśmiechnęła się lekko, chcąc dodać dziecku chociaż odrobinę otuchy. Co prawda, nie należała do osób, które na co dzień zajmują się trenowaniem najmłodszych. Do tej pory jej jedyną uczennicą była Kasia. Własnej siostry nie chciała oddawać pod skrzydła kogoś innego. Uważała, że zajmie się nią najlepiej, nauczy wszystkiego, co sama wie. Była w stanie kontrolować siedmiolatkę nie tylko w agencji, ale też w domu, więc dziewczynka należała do tych najlepiej wyszkolonych z nowych rekrutów. Dzieci wzbudzały w niej pewien rodzaj melancholii. W umyśle ukazywały się wspomnienia, które – najczęściej schowane za wszystkimi możliwymi barierami – domagały się jakiegoś zainteresowania. Niewiele pamiętała z czasów, kiedy nie była związana z ISAYSS, kiedy mogła czuć się jak normalne dziecko, kiedy o nic nie musiała się martwić. Jednak, te nieliczne, dziwnie zapamiętane sytuacje, gdzieś tam pozostały i, niestety, najczęściej pojawiały się w najmniej spodziewanych momentach.

– Cześć – powiedziała, kucając przed dziewczynką. Ta nie odrywała od niej wzroku. Obserwowała każdy najdelikatniejszy ruch przewodniczącej sektora Szóstego, jakby chciała wszystko zapamiętać. Lasowska poczuła się nieswojo – to nie było spojrzenie przerażonego dziecka, a człowieka, który dobrze wiedział, co robił. Zaczynała powoli rozumieć, dlaczego Robert chciał, aby osobiście się nią zajęła.

– Będziesz mnie uczyć, prawda?

Jest zbyt pewna siebie, zbyt profesjonalna. Ten strach i wiek to tylko przykrywka. Nie zachowuje się jak nowicjuszka i mała dziewczynka, która będzie musiała uczyć się zabijać – zachowuje się jak ktoś, kto już to robi.

– To tylko dziecko.

Tak? A ty w jej wieku to niby lalkami się bawiłaś?

– Ja to co innego…

Skąd wiesz, czy ona nie przypomina ciebie?

Musiała przyznać, że ten zazwyczaj irytujący głosik w jej głowie – teraz miał rację. Nie spotkała się nigdy wcześniej z dzieckiem, które emanowałoby taką pewnością siebie. Nawet ona, mając tyle lat, nie była w stanie pokazać tego tak, jak robiła to jej nowa uczennica.

– Tak. Nauczę cię wszystko, co powinnaś umieć. Jeśli, oczywiście, będziesz chciała.

– Będę musiała zabijać?

To pytanie zbiło Agnieszkę z pantałyku. Pojęcie śmierci nigdy nie było dla niej obce – zamordowała w swoim zaskakująco krótkim życiu nieprawdopodobną liczbę osób. Raz traciła panowanie nad sobą, gdy przesłuchiwała więźniów, raz ratowała innych, raz wykonywała polecenia Zarządu, który potrzebował pozbyć się określonych osób. Mając LNZ, czyli Licencję Na Zabijanie, nie musiała bać się o żadne konsekwencje. Na całym świecie było tylko pięć takich kart i wszystkie mieli ludzie związani z ISAYSS. Cóż, nie bez powodu wykonywali najbrudniejszą robotę. Mordowali jak im się żywnie podobało, a i tak nie spotykali się z problemami. Sądy były bezradne, agencja zamykała wszelkie śledztwa, gdy ofiarą była osoba zlecona przez Zarząd. Sprawa cichła szybciej, niż pojawiała się w aktach policji. Trójka pochodziła z Polski: ona, Rafał i Robert mieli Licencje, pomimo niezadowolenia międzynarodowej opinii. Inne kraje obawiały się takiej władzy w rękach jednego państwa, jednak nic nie mogli na to poradzić. Czwartym szczęściarzem był brytyjski przewodniczący sektora Szóstego, dziewiętnastoletni Marshall, a piątym człowiek stojący na czele światowego FBI, George Turner.

Agnieszka była zaskoczona – nie oszukujmy się – nienaturalną reakcją dziewczynki. Nigdy wcześniej, nawet wśród starszych agentów, nikt nie zapytał jej, czy będzie musiał zabijać. Dlaczego? Bo zazwyczaj nikt tego nie robił.

– A jak myślisz?

Na porcelanowym czole dziecka pojawiła się delikatna zmarszczka.

– Myślę, że tak – odparła, kiwając głową. Agnieszka westchnęła.

– Nie, nie będziesz musiała zabijać. Nie wiem, dlaczego w ogóle o czymś takim pomyślałaś. ISAYSS nie jest agencją od morderstw.

– U Diabła wszyscy zabijali – wyszeptała dziesięciolatka, spuszczając głowę.

Przewodnicząca sektora Szóstego zaczęła wpatrywać się w dziewczynkę.

– U Diabła?

Dziecko nie odpowiedziało. Nadal patrzyło uparcie w stopy, nie chcąc spojrzeć na swoją nową nauczycielkę. Czekało, aż Lasowska coś powie, ale ta milczała, niezdolna do jakiejkolwiek reakcji. Nie wytrzymało – po jej policzkach zaczęły spływać maleńkie łzy.

U Diabła, u Diabła, u Diabła… Mam nadzieję, że rozumiesz?

– ZAMKNIJ SIĘ!

Głosik umilkł, chowając się z powrotem do swojego gniazdka. Nie wytrzymywał wszystkich myśli, które napływały do głowy Agnieszki. Ile ich było? Setki, tysiące, miliony… Każda kolejna mówiła coś innego, coś, co dopełniało całą układankę, rozpoczynało nową. Nie bez powodu dziecko tak strasznie bało się zabijania. Nasłuchała się w swoim życiu wiele o sposobie trenowania ludzi Diabła. Wiedziała, że bez zabicia określonej liczby osób, nie było się w stanie wstąpić w szeregi jego nowoczesnej armii poddanych. Tylko, co ona robiła w ISAYSS? Czyżby Robertowi nie było dość zdrajców Lucyfera w agencji? Przecież wystarczyła tamta czwórka…

– Jak się nazywasz?

Nie wiedziała, co ją tknęło, dlaczego zadała tak bezsensowne i nieistotne pytanie. Zacisnęła zęby, gdy dziewczynka spojrzała na nią ze strachem w oczach.

– Sonia Mierzejewska.

Już wiesz, dlaczego zadałaś to pytanie?

Zamrugała kilkakrotnie, chcąc, aby to, co właśnie usłyszała do niej dotarło. Mierzejewska… A więc taki był ich plan? Wykorzystać do wszystkiego bezbronne dziecko?

Nie zważając na obecność Soni, skwitowała to jednym treściwym zdaniem.

– No to się kurwa porobiło.

Zbigniew Grządziel wyłączył telewizor, rzucając pilot na czarną sofę. Skierował się w stronę schodów prowadzących na piętro, gasząc po drodze wszystkie światła na parterze. Kolejne stopnie pokonywał powoli, powłóczył nogami, chcąc nareszcie położyć się spać. Ten tydzień w pracy był wyjątkowo trudny. Dostali duże zlecenie – jego programiści mieli stworzyć niezwykle skomplikowany kod nawigacyjny, który później można by było umieścić w prywatnym satelicie. Diabeł obiecał mu cztery miliony złotych za podjęcie się współpracy, a każdy współtwórca kodu miał otrzymać milion. Mężczyzna nie myślał nad tym długo. Wybrał swoich najlepszych ludzi, pokazał plany i części składowe, a oni zabrali się do roboty. Było ciężko, ale krok po kroku tworzył produkt wart naprawdę grube pieniądze.

Przechodząc obok pokoju swojej najmłodszej córeczki, zauważył przez uchylone drzwi włączone światło. Pchnął je delikatnie.

Dziewczynka stała na krześle przy oknie. W jednej ręce trzymała swojego ulubionego misia, drugą oparła na zaparowanej od jej oddechu szybie. Wyglądała, jakby kogoś wypatrywała.

– Kochanie, dlaczego nie śpisz? – spytał mężczyzna, podchodząc do drobnego dziecka. Pięciolatka odwróciła główkę, przestraszona. Odetchnęła jednak z ulgą, widząc, że to tylko tatuś.

– Nie mogę spać – odparła szybko, ponownie spoglądając na ciemny krajobraz za oknem. Zbigniew Grządziel stanął obok niej, próbując dostrzec cokolwiek w mroku.

– Na co tak patrzysz?

– Na nic.

– Ej, skarbie – odparł mężczyzna, uśmiechając się lekko. – Nie musisz przecież kłamać. Wiesz, że nigdy niczego nie wygadam mamie. Mamy w końcu swoje własne tajemnice, prawda?

Ania Grządziel spojrzała na swojego tatę. W niebieskich oczach dostrzegał niepewność. Po chwili jednak na jej twarzy pojawił się uśmiech. Faktycznie, o bardzo wielu rzeczach nie mówili mamusi. Mieli swoje własne sekrety. Mogli więc mieć kolejny.

– Widziałam tam kogoś – powiedziała dziewczynka, kiwając w stronę drzew przy końcu ogrodzenia. Mężczyzna poruszył się niespokojnie. Zaczął wypatrywać w ciemnościach kogokolwiek, ale nie mógł niczego dostrzec.

– Jesteś pewna?

– Tak. Stał tam ktoś, patrzył na mnie i nawet mi pomachał. Ale to było dziwne, bo mrugnęłam i zniknął.

Mężczyzna nerwowo przełknął ślinę. Wyciągnął z kieszeni telefon komórkowy i wystukał numer swojego brata – policjanta. Nikt jednak nie odbierał. Po kilku sygnałach rozłączył się i schował urządzenie z powrotem do spodni. Pociągnął córeczkę delikatnie za rączkę.

– Chodź, dzisiaj będziesz spać z mamusią.

– Dlaczego? – spytała zaskoczona dziewczynka. Mężczyzna nie odpowiedział. Wziął ją na ręce i zaniósł do swojej sypialni. Kiedy otworzył drzwi, odetchnął z ulgą. Jego żona czytała sobie spokojnie książkę. Wszystko wyglądało całkiem normalnie.

– Coś się stało? – zapytała kobieta, przerywając lekturę i ściągając okulary. Grządziel położył Anię na łóżko i przykrył ją kołdrą.

– Muszę do kogoś zadzwonić. Siedźcie tutaj i nie ważcie się wyjść z pokoju.

– Matko, coś się stało?

– Tak, stało się. Ania widziała kogoś w ogrodzie – powiedział mężczyzna i spojrzał na żonę. Była bystra, od razu zrozumiała. Wiedziała, dla kogo pracuje mąż. Nigdy nie spotkała Diabła osobiście, ale miała przyjemność rozmawiać z jego wysłannikiem. Wytłumaczył im wtedy zagrożenia wynikające ze współpracy z Lucyferem. Wiele osób chciało się teraz pozbyć prezesa firmy, która przygotowywała tak ważny dla niego kod.

Otworzył szufladę szafki nocnej i wyciągnął z niej wszystkie rupiecie. Nacisnął delikatnie na dno, aby usunąć kawałek drewna. Kiedy uniósł go, mógł zobaczyć czarny pistolet kinetyczny. Wziął go do ręki.

– Siedźcie tutaj – powtórzył i wyszedł z pomieszczenia, zamykając za sobą drzwi. Chciał dostać się do piwnicy, gdzie uruchamiało się elektromagnetyczną ochronę domu. Nacisnął przycisk włączający światło z powrotem. Nie dostrzegł jednak nic niepokojącego. Powoli, co chwila rozglądając się nerwowo, doszedł do drzwi prowadzących do podziemi domu. Zanim jednak zdążył je otworzyć, usłyszał trzask tłuczonego szkła. Natychmiast się odwrócił, unosząc pistolet i nakierowując go w kierunku wejścia do kuchni. Zaczął iść w tamtą stronę. Jego oddech stawał się coraz szybszy. Był przerażony.

Kiedy wszedł do pomieszczenia, wypuścił z dłoni broń. Patrzył tępo w ciało na podłodze, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Jego syn, Patryk, leżał martwy na zimnych płytkach. W sztywnej dłoni ktoś umieścił szklankę wypełnioną krwią, a kawałki szkła pochodzące z innej rozpryśnięte były na blacie kuchennym. Kałuża szkarłatnej cieczy powiększała się z sekundy na sekundę. Ojciec podszedł zapłakany do ciała i upadł na kolana. Nie był zdolny wypowiedzieć nic. Sparaliżowany patrzył na syna, dotykając jego zimnej dłoni. Kiedy poczuł chłód martwego ciała, w całym domu zgasło światło. Usłyszał krzyk dziecka, jakiś huk. Odwrócił się i poczuł niewyobrażalny ból, jakby coś wyrywało mu wnętrzności. Nie trwało to jednak długo. Już po chwili nie odczuwał nic, osuwał się w nicość. Ostatnią rzeczą, jaką dostrzegł, były lśniące w mroku, intensywnie czerwone oczy.

*****

Joj, ludu, nareszcie jest rozdział 6. To wszystko, co wydarzyło się w kwietniu, trochę mnie spowolniło, musiałam zrobić sobie długą przerwę w życiu… Em… komputerowym? Jeśli nie nadrobiłam u kogoś jeszcze rozdziału/ów – bardzo przepraszam, jestem w trakcie. Na weekend majowy ostatecznie przeczytam wszystko, czego jeszcze nie przeczytałam.

To, co zwykle: jak są jakieś błędy to napiszcie, skrytykujcie czy co tam jeszcze chcecie. Chyba potrzebuję motywacji.

Pozdrawiam ;)

Zmienione kilka fragmentów oraz dodany cały fragment o morderstwie Zbigniewa Grządziela. Tak dodatkowo ;)