Prolog

Jutro umrzesz.

Słowa te wprawiają w przerażenie, w sercu budzi się niepewność i strach, myśli krążą wokół pytania: jak będzie po śmierci? Mam zaledwie kilkanaście godzin na zrobienie tego, czego nie byłam w stanie dokonać nigdy wcześniej.

Co to będzie?

Powiem swojej skrywanej miłości o darzonym uczuciu? Porzucę wszystko i wyjadę, aby zobaczyć na własne oczy miejsce, o którym marzyłam tyle lat? Zbiorę bliskich i zorganizujemy stypę za życia? Spiszę każdą myśl i podziękuję znanym osobom za to, że po prostu były?

A może wszystko naraz?

Muszę jednak pamiętać, iż nie mam zbyt wiele czasu.

W końcu dociera do mnie, jak trudno cokolwiek dokonać, gdy ma się świadomość o okrutnej przyszłości. A dowiedziałam się o tym niedawno, właściwie przed chwilą. Strach nie trwał długo, bo pojawiła się determinacja, chęć udowodnienia, że się nie boję, a jestem na swoją śmierć przygotowana.

Tylko po co?

Żeby mówili o mnie po śmierci? I tak będą, bo rodzina nie zapomni. Przynajmniej na razie.

Żeby uważali mnie za odważną? Będą przez tydzień, dwa, a potem okaże się, jak wiele rzeczy zapomniałam zrobić.

Żebym odczuwała satysfakcję w życiu po śmierci? Ona nie potrwa przecież długo... Zaraz, zaraz. Przecież nie ma czegoś takiego. Nie istnieje życie po śmierci.

– Przestań bredzić, przecież trzeba w coś wierzyć!

– Kazałam ci się przymknąć, tak? Jesteś irytujący.

– Jak mam się przymknąć, skoro ty myślisz. Jestem wkurzającym głosikiem w twojej głowie. One nigdy nie siedzą cicho.

– Zanudzę cię myślami o szminkach, ciuchach i przystojnych aktorach.

Cisza.

– No dobra, niech ci będzie.

Nareszcie.

Na czym skończyłam?

Ach tak, to było coś o życiu po śmierci. Wspominałam, że w to nie wierzę? Jeśli nie – teraz to robię.

A w co wierzę?

W Boga? W greckich bogów? W Allaha?

Nie, nie mam po prostu takiej potrzeby, bo gdyby faktycznie istnieli – moje życie wyglądałoby inaczej.

Więc w co?

W to, że może być lepiej.

Banalne, nieprawdaż? Niestety, moje życie takie nie było, nie jest i nie będzie. No chyba, iż w końcu umrę. Czasami chciałabym zamknąć oczy, oderwać się od tej brutalnej rzeczywistości i trwać w umysłowym bezruchu. Być szczęśliwa w swojej bezczynności.

Chcecie wiedzieć dlaczego?

Cóż, wiem, że kiedyś zginę. Nie śmiercią naturalną – phi, to byłaby ta lepsza wersja mojego końca. Ktoś mnie zabije. Najgorsza jest jednak niewiedza, ponieważ nie mam bladego pojęcia kiedy.

*****

Forma początkowa została trochę zmodyfikowana. Pytania w drugiej osobie zamieniłam na pierwszą tak, aby wszystkie pochodziły z głowy głównej bohaterki. Wcześniej to było pomieszane, teraz przynajmniej poszczególne akapity do siebie pasują.